‘Iron Man’ met fluwelen pass

De Amerikaan Brett Favre (37) is één van de beste quarterbacks uit het American football. Bij de jaarwisseling zinspeelde de records verzamelende speler uit Mississippi huilend op een afscheid van de sport. ‘Now We Wait for Favre.’

Het is juli 2006 en de American football-spelers van Green Bay Packers zijn in voorbereiding op het nieuwe seizoen van de Amerikaanse profcompetitie NFL. Tussen de stierennekken van jongere en breedgeschouderde ploeggenoten valt Brett Favre bijna tenger uit. Zijn schoenen zakken weg in het lange gras, waardoor het lijkt alsof hij op bloten voeten speelt. De Huckleberry Finn van de NFL, schrijft het tijdschrift Sports Illustrated. Op oudejaarsdag kondigde de American football-records verzamelende kwajongen Favre (37) huilend zijn afscheid aan. Of niet?

Brett Favre heeft Franse en indiaanse roots en werd net als het geesteskind van schrijver Mark Twain geboren in Mississippi, in Gulfport, de tweede stad van de zuidelijke staat. Hij groeide op in het kustdorp Kiln. Hoewel hij in het schoolteam van coach en vader Irvin Favre al opviel door zijn worp, had hij bij het afscheid van zijn high school in 1987 slechts één aanbieding voor een studiebeurs op zak. Hij kon naar The University of Southern Mississippi als verdediger.

Maar Favre wilde geen ballen onderscheppen, hij wilde ze met precisie versturen. In zijn eerste wedstrijden met Southern Miss klom hij op naar de aanvalslinie en werd eerste keus voor de positie van quarterback, de spelverdeler die teamgenoten met passes van scoremogelijkheden voorziet.

In 1990 raakte Favre betrokken bij een bijna fataal ongeluk, waarbij hij met zijn auto drie keer over de kop sloeg. Op weg naar het ziekenhuis zou de quarterback zijn moeder aanhoudend hebben gevraagd: „Zal ik weer football kunnen spelen?” Verschillende operaties en nog geen twee maanden later leidde hij bij zijn rentree Mississippi langs het team van The University of Alabama. „Je kunt het een wonder noemen of wat dan ook, maar die dag was Brett larger than life”, zei Alabama-coach Gene Stallings.

De streken in Favre kwamen boven bij Atlanta Falcons, dat hem in 1991 koos in de draft, waarbij Amerikaanse profteams jonge talenten kunnen inlijven. Hij miste de teamfoto door een van zijn talloze feestjes, maakte openlijk ruzie met coach Jerry Glanville en zag bovenal alle passes dat seizoen mislukken. Glanville was blij Favre nog hetzelfde jaar te kunnen ruilen tegen Tony Smith, een eenvoudige draver van Green Bay Packers. Directeur Ron Wolf van de club uit de staat Wisconsin wilde Favre al in 1991 halen, maar werd afgetroefd door Atlanta.

De ruil met Smith is intussen bekend als een van de meest onevenwichtige in de NFL. Favre was uitgefeest maar begon onopvallend in Green Bay. Hij kwam in de startende aanvalslinie door een blessure van Don Majkowski, die niet meer zou terugkeren als vaste quarterback. Op 20 september 1992 begon Favre een nog altijd niet onderbroken reeks van wedstrijden als basisspeler voor Green Bay, een record in de NFL.

De tactisch begaafde spelverdeler leidde de Packers seizoenenlang naar de play-offs en in 1996 naar de overwinning in Super Bowl XXXI, de finale om het landskampioenschap. Hij werd als eerste speler in de NFL drie seizoenen op rij verkozen tot meest waardevolle speler (MVP). In vijftien seizoenen bij de Packers verzamelde hij tal van – in Amerika waardevolle – statistische records, van de meeste voltooide voorwaartse passes tot de meeste seizoenen met dertig of meer worpen waaruit een touchdown voortkwam. In de strijd om yards die de ovaalvormige bal aflegt zijn de meeste records verdeeld tussen Favre en de gestopte quarterback Dan Marino.

De ‘Iron Man’ van de NFL, die in het noordelijke Green Bay populair is door zijn schijnbaar zorgeloze houding, doorzettingsvermogen en een fluwelen pass, betaalde een hoge prijs voor zijn onafgebroken reeks wedstrijden. In de sport waarbij het doel van verdedigers het afstoppen van de vijandelijke quarterback is, werd Favre vaak en hard neergehaald. Zijn dossier bij de medische staf van de Packers lijkt eindeloos. In 1996 gaf hij verslaving aan pijnstillers toe, voortgekomen uit blessureleed. Onder dwang van de directie van de NFL onderging hij tijdens de zomerstop behandeling.

Vorig seizoen haperde de gooiarm van Favre voor het eerst zichtbaar. Amerikaanse media speculeerden meteen over het einde van de carrière van een speler die de eeuwige jeugd leek te hebben. Met een opnieuw gemiddelde Favre missen de Packers dit jaar de play-offs. Op oudejaarsdag, na het laatste duel van het reguliere seizoen, zinspeelde hij voor het eerst op zijn afscheid. Na afloop van een 26-7 overwinning op aartsrivaal Chicago Bears, waarin hij als vanouds passte, brak de quarterback voor de camera’s. „Als dit mijn laatste wedstrijd was, wil ik die herinneren”, zei hij in tranen. „Ik houd van deze jongens. Ik houd van deze sport. Ik zou geen beter afscheid kunnen bedenken.”

Favre wilde eerst met zijn familie overleggen. Amerikaanse media lieten de televisiebeelden al analyseren door psychologen, die uit het optreden afleidden dat de kwajongen uit Mississippi zijn pensioen zal bekendmaken. Ploeggenoot Aaron Rodgers zei dat aan de tranen van de vaker geëmotioneerde quarterback geen conclusie moet worden verbonden. The Sports Network kopte slechts: ‘Now We Wait for Favre’.

    • Michiel Dekker