Fantasie geprikkeld met slechts brokjes informatie

Derecho de familia (Family Law) Regie: Daniel Burman. Met: Daniel Hendler, Arturo Goetz, Eloy Burman, Julieta Díaz, Adriana Aizemberg. In: Rialto, Amsterdam; Filmhuis, Den Haag, Lantaren/Venster, Rotterdam, ’t Hoogt, Utrecht.

****

Zo vader, zo zoon. Of toch niet? Voor de Argentijns-joodse filmer Daniel Burman is dat een van de belangrijkste vragen van zijn werk. Net als in zijn eerdere, ook in Nederland gedistribueerde Esperando al mésias (2000) en El abrazo partido (2004) heet de hoofdpersoon van Derecho de familia (Family Law) Ariel, wat ‘leeuw van God’ betekent. Hij wordt gespeeld door Burmans vaste acteur Daniel Hendler. Je zou kunnen zeggen dat de films een trilogie zijn, maar Ariel heeft in elke film een andere achternaam. Eerder vormen ze een drieluik, dat op elk paneel een ander perspectief biedt op de thema’s van traditie en geschiedenis in een min of meer hechte familiale gemeenschap, die van de joodse Argentijnen meer in het bijzonder. Zij moesten na hun vlucht uit Europa toezien hoe hun kinderen in het Argentinië van de generaals bepaald niet welkom waren. In Derecho de familia wordt dat verhaal verteld via vader en zoon Perelman, allebei jurist, allebei vader én zoon, allebei worstelend met de wetten van recht en van plicht.

Burman is een regisseur die het begrip understatement uitgevonden lijkt te hebben. Zijn dialogen lijken opgetekend van afgeluisterde gesprekken. Ze geven slechts brokjes informatie. De grote gebeurtenissen in Perelman juniors leven (een huwelijk, de geboorte van zijn zoon) zijn helemaal buiten de film gelaten. Zo wordt de precieze verhouding tussen de generaties nooit expliciet. Maar door zijn zoekende, soms rusteloze camera- en vertelstijl weet Perelman wel een suggestieve spanning op te bouwen, die zelfs blijft nakriebelen als blijkt dat niet alle vragen in de film beantwoord worden.

    • Dana Linssen