Ook Balkenende geniet van Barney

Dartsfenomeen Raymond van Barneveld werd zondag de eerste Nederlandse wereldkampioen van het nieuwe jaar. In Den Haag werd ‘The Man’ gisteren gehuldigd.

Danielle Pinedo

Rotterdam, 3 jan. - Met een platte schuit door de Amsterdamse grachten varen en worden toegejuicht door tienduizenden fans. Het is iets waar darter Raymond van Barneveld al jarenlang van droomt. Frank Rijkaard, Ruud Gullit en Marco van Basten maakten het in 1988 mee, na de gewonnen EK-finale in West-Duitsland. Dus waarom zou die eer hem – ’s werelds beste darter – niet te beurt vallen?

Zo druk als in de hoogtijdagen van het Nederlandse voetbal was het gisteravond niet, aan de Haagse Harry Pauwlaan. Maar voor het huis van de kersverse wereldkampioen darts hadden zich toch enkele honderden fans verzameld. Wethouder Sander Dekker (Sport) zwaaide Van Barneveld namens de gemeente lovende woorden toe. En ook premier Balkenende had ‘Barney’ eerder op de dag laten weten dat hij „had genoten van de bloedstollende finale”.

The Man, zoals zijn bijnaam luidt, kon met een gerust hart gaan slapen.

Ruim een jaar geleden verruilde Van Barneveld de British Darts Organisation (BDO) voor de commerciële Professional Darts Corporation (PDC). Hij kon niet leven met het idee dat er iemand op de wereld rondliep die beter kon darten dan hij: elfvoudig wereldkampioen Phil Taylor. Niet voor niets wordt de commerciële bond waarvoor de Brit sinds vele jaren uitkomt gekscherend Phil’s Darts Club genoemd.

Maar Van Barneveld zette zondagavond in Purfleet zijn verstand op nul en deed wat hij al twintig jaar met succes doet: pijltjes gooien. Na een zenuwslopende dartsfinale van drie uur tegen de voormalig toiletpottenmaker uit Stoke is de Hagenaar 150.000 euro rijker. En heeft hij een van de weinige dartstrofeeën in zijn prijzenkast staan die nog ontbraken.

Zijn talent voor het pijltjes gooien openbaarde zich pas op latere leeftijd, want aanvankelijk bracht Van Barneveld (39) zijn vrije tijd op het voetbalveld door. Hij stond als tiener in de spits, maar miste naar eigen zeggen scherpte en loopvermogen. Eenmaal op de lts meldde hij zich aan bij een taekwondovereniging, om zijn lastige klasgenoten het zwijgen op te leggen. Het darten deed Van Barneveld er een beetje bij. „Maar ik merkte dat ik in die sport echt uitblonk”, zei hij negen jaar geleden tegen Nieuwe Revu. En, op de vraag waarom hij topsportambitie had: „Via de sport heb ik altijd respect willen afdwingen.”

Op zijn zeventiende kiest Van Barneveld definitief voor het darten. Acht jaar later volgt zijn vuurdoop, tijdens het Embassy World Professional Darts Championship, het officieuze wereldkampioenschap pijltjes gooien in Frimley Green (nu bekend als Lakeside). Verliest hij dan nog in de eerste ronde, twee jaar later bereikt Van Barneveld de laatste zestien en in 1995 is hij verliezend finalist. Hij weet: ‘Ik ga die titel winnen.’

En winnen doet hij. In 1998 verbaast hij miljoenen Britse dartsfanaten, door in de finale in Frimley Green Welshman Richie Burnett te verslaan. Dat kunstje herhaalt hij een jaar later tegen Engelsman Ronnie Baxter. Net als zondag tegen Taylor, leek Van Barneveld destijds op een kansloze nederlaag af te stevenen. Door diep in zijn mentale reserves te tasten, wist hij destijds de partij na een 2-0 achterstand alsnog te winnen.

Zijn vechtlust heeft de voormalige postbode vermoedelijk van zijn vader, die hem naar alle wedstrijden begeleidde en hem in het bijzijn van anderen vernederde als Van Barneveld niet aan de verwachtingen voldeed. Op zijn zolderkamer probeerde de jonge Raymond de schade vervolgens met hard trainen in te halen. Want hij „moest en zou die ouwe eens wat laten zien”.

De laatste tijd onderbreekt de geridderde sportman zijn trainingen voor introspectieve momenten: hij mediteert tweemaal twintig minuten per dag. „Het geeft mij rust”, zei hij in Purfleet. In de wereld van bierbuiken, bakkebaarden en tattoos is dat geen overbodige luxe.

Lees alles over de wereldkampioen opwww.barney.nl

    • Danielle Pinedo