Foute dromen komen uit

Ilja Pfeijffer is deze weken correspondent van nrc.next in Second Life.

Omdat sommige residenten zich vervelen, bedenken ze rollenspellen. Zo laten vrouwen zich vernederen.

Wie Port Cos bezoekt, zou zich beter hullen in zware, zwarte jurken. Foto Lilith Lunardi Lunardi, Lilith

Omdat Second Life net zo echt is als First Life, gaat men zich vervelen. Omdat Second Life geen spel is, anders dan Massively Multiplayer Online Role-Playing Games van de eerste generatie zoals EverQuest of World of Warcraft, gaan sommige residenten er een spel van maken. Je hebt Samurai Island waar je kunt zwaardvechten in kimono. Op andere plekken mag je schieten met geweren. Spelregels zijn gedetailleerd en complex. Je moet lid worden van een spelersgemeenschap voordat je mee mag doen. Meestal dien je een HUD te dragen, een speciaal ontworpen interface die mogelijk maakt dat je ervaart wat in Second Life is uitgebannen: pijn, verwonding en dood.

Maar niet iedereen is zo fysiek, al verveelt iedereen zich. Je kunt ook spelletjes bedenken zonder steken of schieten. Zoiets heet Role Play. Gisteren was ik in Sigil, het ultieme westernstadje. Ik werd aangesproken door een dronken cowboy die mij wilde waarschuwen voor, nou ja, dinges, heel belangrijke bandieten of zo, die in aantocht waren. Hij dronk whisky uit een fles en zijn grote, zwarte cowboyhoed stond scheef op zijn rood aangelopen hoofd. Het is nog best moeilijk om een rood hoofd te krijgen in Second Life. Waarschijnlijk had hij honderden Linden Dollars uitgegeven voor een speciale huidtextuur. Hij stond te wankelen en struikelde over zijn eigen benen. In Second Life kun je helemaal niet struikelen. Onmogelijk. Dat betekent dat hij een speciale struikelanimatie had gekocht. Zoiets moet eveneens honderden Lindens hebben gekost. „Hik“, zei hij.

Het meest populaire en meest gehate rollenspel binnen Second Life speelt zich af op de planeet Gor. Het rollenspel is gebaseerd op een zesentwintigtal boeken van John Norman over het leven op een planeet die aan de andere kant van de zon ligt en daarom voor ons niet zichtbaar is. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het schijnt een grenzeloos populaire serie te zijn, vooral in de Verenigde Staten. Binnen Second Life zijn er duizenden residenten die het rollenspel spelen. Op Gor heerst een soort standaard fantasy-Tolkien-Middeleeuwen. Houten huisjes en harde wetten. Modder en moeilijk bestaan. Zwaarden en capes. Pijl en boog en elkaar ‘G ij ’ noemen. Dat werk. Goreaanse eilanden hebben afschrikwekkende namen, zoals Tarnburg Castle of Port Cos. Ze zijn ‘force collar’, zoals het heet in het jargon. Dit betekent dat een man elke vrouw die hij wil onder dwang kan verplichten zijn slavin te zijn. Knielen zal ze. Met zijn laarzen zal hij haar dijen uiteendrukken tot zij kermt. Naakt zal ze liggen aan een ketting en als zij zich eruit teleporteert of zich op een andere wijze verzet, zal zij de rest van haar tweede leven verbannen zijn van alle Goreaanse eilanden. Een vrouw die Port Cos bezoekt, zou zich beter hullen in zware, zwarte jurken en een zwarte sluier dragen. Wie dat weigert moet niet verbaasd zijn als zij binnen vijf minuten naakt iemands glanzende laarzen moet likken.

Het is een van de duistere kanten van Second Life. Dromen worden er waargemaakt, ook foute dromen van foute mannen. In First Life zijn wetten en praktische bezwaren en ook weemoedigheid, die ’s avonds komt wanneer men slapen gaat. In Second Life kun je ongestraft met de punt van je laars iemands kutje ruïneren. Gelukkig doet het ook geen pijn in het echt. De vraag is natuurlijk wie de vrouwen zijn die zich voor deze vernederingen lenen. De vraag is of het vrouwen zijn. In Second Life weet je dat maar nooit. Volgens mij zijn het allemaal mannen die als een rillend slavinnetje knielen voor hun eigen fantasie. Don’t fuck me, master. Please, fuck

    • Ilja Leonard Pfeijffer