Even afgeleid: flinke snee in de slokdarm

Tijdens de carrière van een degenslikker is het risico op levensbedreigend letsel hoog.

„Ik kon moeilijk ademhalen en drie weken lang geen vast voedsel eten.“

Bij de juiste houding kan een zwaard, van gemiddeld zestig centimeter lang, zo recht de maag in. Foto SSAI SSAI

rotterdam. Fooien krijgen kan levensgevaarlijk zijn, ontdekte een degenslikkende buikdanseres. Een man wilde haar belonen toen ze net drie zwaarden via haar slokdarm naar beneden had gewerkt, en drukte wat dollarbiljetten achter haar riem. Iets te hard, blijkbaar: de steekwapens in haar maag schaarden. Ze overleefde de zware inwendige bloeding wel. Hoe vaak krijgen degenslikkers ongelukken? Dat was het onderwerp in het oudejaarsnummer van het British Medical Journal, dat in die editie altijd grossiert in medische curiosa. Dit jaar dus de mensen die graag lange metalen voorwerpen nuttigen door ze tot in hun maag te laten glijden. De twee auteurs – de een oprichter en voorzitter van de Sword Swallowers’ Association International (SSAI) en de ander radioloog in een ziekenhuis in het Britse Gloucestershire – bestudeerden de medische gegevens van 46 degenslikkers, bijna het hele ledenbestand van de SSAI. Volgens de oprichter, de Amerikaan Dan Meyer, zijn dat ongeveer alle praktiserende degenslikkers in de westerse wereld – het is een uitstervende kunst. De auteurs zijn gematigd positief. Niemand die verbonden is aan de SSAI, is aan zijn hobby bezweken, schrijven ze (anderen wel, zoals de Brit die zo’n eeuw geleden stierf toen hij een neonbuis probeerde in te slikken), maar in een hele carrière is het risico op levensbedreigend letsel toch wel hoog. Van de 46 slikkers hadden er zestien ooit een inwendige bloeding gehad, en zes wisten zeker dat ze zich in hun keelholte of hun slokdarm gesneden hadden. Vaak was afleiding de oorzaak, schrijven ze. Zoals bij de buikdanseres dus, „en een tweede die zijn slokdarm sneed en pleuritis (borstvliesontsteking, red.) opliep omdat hij werd afgeleid door een ongehoorzame ara op zijn schouder.“ Dat was auteur Meyer zelf, vertelt hij desgevraagd vanuit de VS. Het gebeurde toen hij twee jaar geleden een filmpje opnam voor Stupid Human Stupid Pet Tricks van David Letterman: zes degens slikken met een blauw-gele ara op zijn schouder. „Als ik dan aan mijn zwaarden lik om ze nat te maken, likt ze vaak met me mee. Maar toen probeerde ze eraf te klimmen, dus ik bewoog mijn schouder en hoofd een beetje. Er zat geen bloed aan mijn zwaarden toen ik ze eruit haalde, maar het deed de volgende uren en dagen erg veel pijn.“ Een paar dagen later liep het uit de hand, toen hij weer vijf degens wilde slikken – de wond ging open, met een flinke ontsteking tot gevolg. „Ik kon moeilijk ademhalen en drie weken lang geen vast voedsel eten.“ Waarmee wel gezegd is: degenslikken is dus écht, tenzij je een uitschuifbaar zwaard gebruikt. Meyer, die niet alleen degens slikt maar ook vuurspuwt, jongleert en op spijkerbedden ligt: „Ik heb drie jaar elke dag geoefend.“ Een degenslikker moet leren om kokhalzen (en dus de reflex van de kringspieren van de slokdarm) te onderdrukken door vingers, penselen of kleerhangers in zijn keel te steken. Bij de juiste houding kan een zwaard, van gemiddeld zestig centimeter lang, zo recht de maag in. Maar gevaarlijk blijft het, zeker bij aanvullende trucs als de drop: de degen niet langzaam laten zakken, maar laten vallen. Drie van de 46 deelnemers aan het onderzoek moesten geopereerd worden, maar opgewekt voegen de auteurs toe dat bij niemand de borstkas open hoefde. Eén slikker moest wel via zijn buik een broodmes laten verwijderen. Tips voor een veilig optreden, aldus de auteurs: blijf rustig om kramp of een droge keel te voorkomen, en laat je niet afleiden door je papegaai. Dan Meyer: „Ik ben wel weer gaan degenslikken, maar zónder ara, en met meer aandacht voor de gevaren. Voor dat ongeluk slikte ik soms wel acht degens tegelijk, nu nog maar twee.“

    • Hester van Santen