Een machtig atoom

De vorige week overleden Sydney Wooderson geldt als een van de meest markante en veelzijdige Britse atleten aller tijden. Alleen olympische roem bleef uit.

Negenentwintig juli 1948 had een van de mooiste dagen uit het leven van Sydney Wooderson moeten worden. Op die datum zou de atleet de olympische fakkel dragen tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen in Londen. Tot zijn verbazing kreeg hij bij aankomst echter te horen dat het organisatiecomité anders had bepaald: de eer viel te beurt aan zijn collega John Mark. Zelfs her majesty had opgemerkt dat ‘die kleine, arme Sydney’ niet de meest aangewezen persoon was om de olympische vlam te ontsteken.

De vorige week in een Engels verpleeghuis overleden Sydney Charles Wooderson was met zijn dikke brillenglazen en dunne beentjes misschien niet moeders mooiste, maar op de atletiekbaan overtroefde hij al zijn collega’s. Wooderson wordt tot op de dag van vandaag als een van de meest markante en veelzijdige middellange afstandsrenners beschouwd die Groot-Brittannië gekend heeft. „Zijn fysieke kracht en eindsprint zijn legendarisch”, aldus The Independent.

Wooderson werd op 30 augustus 1914 geboren in Camberwell, Londen. Hij woog minder dan zes pond. Op de middelbare school viel hij al op door zijn enorme loopvermogen; hij was de eerste scholier die de mijl (1,61 kilometer) in een tijd sneller dan 4,30 minuten liep. Vijf achtereenvolgende jaren, tot aan het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog in 1939, won hij de British mile title. In 1938 en 1939 behaalde hij wereldrecords op de 800 meter en de 880 yards (804,7 meter) in respectievelijk 1.48,4 minuut en 1.49,2 minuut. Het leverde hem de bijnaam Mighty Atom (machtig atoom) op.

Door zijn slechtziendheid (op latere leeftijd werd hij zelfs blind) ontliep Wooderson tijdens de Tweede Wereldoorlog de dienstplicht. In plaats daarvan meldde hij zich aan bij de brandweer en bediende hij de radar voor de Royal Electrical and Mechanical Engineers. Aan het einde van de oorlog lag hij enige tijd in het ziekenhuis met een acuut reuma – een aandoening die hem volgens zijn artsen wel eens noodlottig zou kunnen worden als atleet.

Het tegendeel bleek waar. Een paar maanden na de oorlog liep Wooderson zijn snelste mijl ooit: 4,042 minuut. Een jaar later won hij tijdens het Europees kampioenschap in Oslo de 5.000 meter. Alleen olympische roem bleef uit: de Spelen van 1940 en 1944 werden afgelast en in 1936 zat hij thuis met een enkelblessure.

    • Danielle Pinedo