Derde deel ‘Saw’ is je reinste sadisme

Saw III. Regie: Darren Lynn Bousman. Met: Tobin Bell, Bahar Soomekh, Shawnee Smith. In: 60 bioscopen.

Het is het geluid van Saw 3 dat je de das om doet. Het geluid van brekende botten, zagen of messen die door vlees gaan, zoutzuur dat door de huid heen brandt, bloed dat gutst. En dan het gekrijs van het wezen dat deze martelingen ondergaat. Dat is veel erger dan de aanblik van alle bloed, vlees en botten in het derde deel van de succesvolle horror-reeks van filmstudio Lions Gate.

Na het eerste weekend dat de film draaide in Londen verschenen triomfantelijke berichten in de krant dat er mensen in de bioscoop waren flauwgevallen. Ik kon het mij levendig voorstellen toen ik naar de derde film in de gruwelreeks probeerde te kijken.

Ja, je wordt misselijk van het geweld dat voortkomt uit het ziekelijke brein van de terminale kankerpatiënt John Cramer, alias Jigsaw. Ja, je hebt de neiging je oren dicht te stoppen. Nou en? Regisseur Darren Lynn Bousman, ook al verantwoordelijk voor Saw II, slaagt erin een fysieke reactie los te maken bij zijn publiek. Maar dat is, sinds het publiek in 1895 achteruit deinsde bij beelden van een aankomende trein, geen prestatie die film boven het niveau van kermisattractie uittilt.

Deel drie gaat voort in de lijn van de eerste delen. Jigsaw ligt op zijn sterfbed, verpleegd door een lieftallige schone die de onvrijwillige hulp van een vrouwelijke chirurg inroept. Zij krijgt, karakteristiek, een explosieve halsband om, die elektronisch gekoppeld is aan de hartbewaking van de patiënt. Als die sterft, ontploft de arts.

Als in een pornofilm volgen de sadistische hoogtepunten elkaar op, gedrenkt in platte filosofie over het menselijk egoïsme, in zinnetjes zoals in deel 1: „Most people are so ungrateful to be alive.”

Het eerste deel was tenminste in dit opzicht bijzonder, dat het gefilmd was in kraakhelder licht, zodat alle gruwelen goed te zien waren. In de vervolgdelen is de art-direction groezeliger, bijna vertrouwd voor het genre. Maar dat neemt niet weg dat de sadistische spelletjes gruwelijk blijven en moeilijk te verteren.