Bulawayo Jazz

Dit is muziek waar je vrolijk én melancholiek van wordt, want het is muziek van een voltooid verleden tijd. Bulawayo is een stad in Zimbabwe, het vroegere Zuid Rhodesië – een Engelse kolonie waar nieuwigheden vertraagd doorsijpelden. De Bulawayo Jazz op deze cd steunt dus sterk op stijlen en rages die in het westen al uit de mode waren. Zo zijn er invloeden van de grote Britse dansorkesten (Hylton, Ambrose), polyfonie à la New Orleans en combo-swing volgens het Count Basie-recept. Dat deze muziek uniek klinkt is te danken aan de zangerige melodietjes en enkele typische conventies. Zo berust de leadpartij meestal bij de altsaxofoon, met als tweede stem een tenorsax of trompet. Een piano ontbreekt, de akkoorden worden gespeeld door twee banjo’s in unisono. Er wordt niet echt geïmproviseerd, de melodie wordt hoogstens geparafraseerd.

De grote man van deze cd is saxofonist August Musarurwa, de grootste hit zonder twijfel Skokiaan dat in Amerika werd gecoverd door Louis Armstrong en vele anderen. De ouderwetsheid is trouwens betrekkelijk. Soms waan je je bij de geboorte van De Volharding, en de falsetstemmen van de Dark Brownies doen denken aan de Beach Boys. Dat deze prachtmuziek na ruim een halve eeuw eindelijk te koop is, danken we aan slagwerker Michael Baird, die in Zuid-Afrika het archief van de musicoloog Hugh Tracey ontdekte. Vanaf 1999 stelde Baird hieruit een indrukwekkende serie samen, waarvan Bulawayo Jazz het 21ste en laatste deel is.

Frans van Leeuwen

Bulawayo Jazz 1950-’52 (SWP 032/HT 021). Zie www.swp-records.com

    • Frans van Leeuwen