Multatuli is stijl en dáár kom je niet aan

In de boekhandel heb ik de bewerking die Ivo de Wijs heeft gemaakt van Woutertje Pieterse met enig wantrouwen ingekeken. Ik kan me heel goed voorstellen dat je op het idee komt dit boek in te korten, maar bij Multatuli blijf je van de stijl af (Opinie & Debat, 16 december). Helaas bleek mijn wantrouwen niet onterecht. Veel moois blijkt verdwenen. Een voorbeeld. De kortste, meest paradoxale en daarmee een van de geestigste zinnen uit de Nederlandse literatuur. De verliefde Wouter vraagt aan Femke of hij haar `vrindje` mag zijn. Femke antwoordt: ”M`n vrindje, ja... maar... dan moet je ook alles voor me doen wat ik verlang.” En dan komt het: ”Alles slechts? Och, `t kwam Wouter zo weinig voor!” Helemaal Multatuli.

Maar bij Ivo de Wijs lezen we: ”Alles? Als dat alles was, vond Wouter het wel meevallen.” Weg Multatuli.

Ik heb de bewerking teruggezet in de kast. Multatuli is stijl en dáár kom je niet aan. De uitgave van Garmt Stuiveling blijft daarom onmisbaar.