Parallel

Dirk Scheringa heeft gekozen voor het Roman Abramovitsj-model: enig aandeelhouder van AZ. Dat mocht van de KNVB. Allicht mocht dat van de KNVB: in Zeist kan de democratie niet snel genoeg worden afgeschaft.

Het zegt iets over de gespletenheid van Nederland. In Rotterdam stond een burgeroorlog op uitbreken, omdat Jorien van den Herik zijn almacht over de Kuip niet wou delen met vechtersbazen, biergooiers, plebs en klerken van een directie. Eén baas over Feyenoord, dat kon niet langer. De Grote Kale Leider had de keuze: wegwezen of gelyncht worden.

In Alkmaar werd in dezelfde periode Scheringa 100 procent eigenaar van AZ en van het DSB-stadion. Er ging niemand de straat op om tegen deze hold-up op het meest intieme volksbezit van kaas- en bollenboeren – AZ dus – te protesteren. Ergo: Scheringa weet zich nu, lang voor het verscheiden, verzekerd van een dozijn standbeelden in Alkmaar en omstreken. Gebeeldhouwd voor de eeuwigheid zal hij daar blijven staan, in de eeuwige kilte van Noord-Holland.

Misschien heeft Scheringa nóg meer geld dan Van den Herik, maar ze leiden parallelle levens. Multifunctioneel in business, liefhebbers van kunst, barbaren die de dag doorkomen met een glaasje melk en een broodje kaas en monogaam in de liefde. Roken doen ze geen van beiden, drinken nauwelijks. Asceten van beroep. Wel ijdel: Jorien tot in de design-schoudervullinkjes, Dirk vooral op foto’s. De preses van AZ wil altijd mee op de foto. Met het eerste elftal, met de reserves, met de pupillen, met de kantinejuffrouw.

Ook parallel: juridische misère. Van den Herik heeft zijn FIOD-feuilleton, Scheringa is wel vaker verdacht van fiscale zijsprongen met imagecontracten en misleidende advertenties. De heren blijven overeind, in een raar soort door populisme geschraagde onschendbaarheid.

Scheringa heeft, dankzij een drastische sanering, AZ van het faillissement gered, wordt nu gezegd. Dat deed Van den Herik in zijn tijd ook met Feyenoord, maar dat is nu vergeten. Om maar te zeggen dat normen en waarden in Nederland vooral de hiërarchie van eenheid van tijd, eenheid van plaats, eenheid van drama hebben. Met andere woorden: normen en waarden zijn een conjunctuur, al helemaal in de wereld van sport en entertainment. Normen en waarden: design à la carte.

Dirk Scheringa was ooit wachtmeester. Dat kun je nog steeds aan hem zien. Zoals een psycholoog van de koude grond ook kan zien dat Jorien van den Herik ooit daklegger was. Twee mannen die zich ontworsteld hebben aan de doem van een gebogen en gebroken leven. Aan armoe en uitzichtloosheid Twee mannen die graag hun eigen Marbella willen zijn, de een met palmbomen, de ander met knotwilgen, als teken van leven.

Michael van Praag en Harry van Raaij hebben hun morele steun betuigd aan Van den Herik. Scheringa deed dat niet. Treurig: deze selfmade-goeroe is als de dood voor de hitte van de mens. Als de dood voor het geluid van kompanen, voor de figuur van een gemeenschappelijk lijden. Scheringa wil in zijn vruchtbare leven vooral niet de ander zijn. Ja, bij hem thuis, aan het haardvuur misschien, maar niet in een maatschappelijke combinatie.

Mijn medelijden met Scheringa wordt almaar groter. Miljardair in de polder, maar wat zou er in het bed nog meer zijn dan gesteven kussens en lakens en een waterkruikje voor warme voeten? Niets, helemaal niets. Zou Dirk wel weten dat er in dit ondermaanse nog iets anders is dan winstmaximalisatie?

In Elsevier van deze week zegt Scheringa dat hij best minister wil worden. Daarmee ontbloot hij de identiteit van de polderbaron voor wie leven ophoudt na status en CDA. Allicht wil hij graag minister worden in een imbrogliodemocratie. Wie niet? Haring op de Veluwe, heerlijk toch?

Minister Dirk Scheringa.

Louis van Gaal zou niet beter vragen. Eindelijk verlost van een co-koning. Eindelijk bevrijd van een haagschaar die financiën en gemoed door elkaar haspelt. Eindelijk ruimte om niet geld maar mens te zijn. Ook niet afhankelijk van Talpa, Truus en zogenaamde humanitaire coulissen.

Scheringa wil van AZ de nummer één in de Nederlandse competitie maken. Desnoods aan de hand van José Mourinho. O, wat een feest, Scheringa en Mourinho. Heel Alkmaar gaat aan de coke. Eindelijk hebben ze elkaar gevonden, AZ en de Champions League. Meer dan een hallucinatie kan het niet zijn. Resultaat: iedereen weeskind.