Niet om gevraagd

De tranen van Frans Bauer, het verongelijkte gezicht van Rita Verdonk, die bijna drie keer zoveel Ahoy’-tribunes aan kiezers moest teleurstellen. Het was een emotioneel weekje.

„Ik heb hier niet om gevraagd!” reageerde Rita op de diepzinnige vraag waarom ze „toch altijd voor zoveel gedoe zorgt”. „Zeshonderdtwintigduizend stemmen, wat moet je dan zeggen? Kiezers, het spijt me, maar ik doe er niets mee?”

Niet om gevraagd. Wekenlang in een busje met ‘Stem Rita’ rondtoeren en hardop dromen van een plaatsje als vice-premier zijn wel erg onorthodoxe methoden om nergens om te vragen.

Gehuldigd wilde ze worden, als na het behalen van goud. Maar dat ging al naar Jan Peter. Toen ze niet eens op een lager treetje van de eretribune zou staan, moest ze eigenhandig een overwinningsfeest op poten zetten. „Ik had niet gedacht dat hier zoveel camera’s zouden zijn”, zei ze. „Ik dacht dat ik naar een kleine borrel ging.”

Een persconferentie geven is wel een erg onorthodoxe methode om nergens om te vragen. Wie vraagt wordt overgeslagen, wist ze, dus besloot ze zo luid mogelijk, en met zo veel mogelijk camera’s erbij, nergens om te vragen.

Toch is het wel jammer dat die commissie met Bolkestein en Wiegel er niet komt. Die VVD’ers waren altijd goed voor wat vertier op de buis. „Sinterklaas bestaat, en hij zit daar!” Waar zijn ze gebleven? Nu Ayaan in Amerika zit, Wiegel en Bolkestein niet meer meedoen en Rita zich laat terugfluiten door dat vroeg-volwassen-doende studentje, wordt het wel wat stil en gezapig in Den Haag. Met Rita was het tenminste lachen. Die kon in haar eentje een heel kabinet laten vallen. Daar bleef je voor op. Biertje erbij. Borrelnootje. Straks kan dat allemaal niet meer. Dan moeten we het doen met al die saaie snotaapjes. Zeshonderdtwintig-en-een-half-duizend Rita-kiezers zullen roepen: „Daar hebben wij niet om gevraagd!”

Dat ik op mijn beurt niet heb gevraagd om zoveel kiesgerechtigden die niet inzien dat deze dame een ramp is voor dit land, houd ik maar voor mij. Mij wordt immers niks gevraagd.

Christiaan Weijts

Winnaar Anton Wachterprijs 2006 met zijn boek Art. 285b.