Mart Visser is niet voor beginners

Zelf een Mart Visser-creatie maken, dat kan, volgens het doe-het-zelf-blad Knip.

Verslag van een lange avond knippen, spelden, stikken, rijgen en vloeken.

22.00u: met twee machines storten we ons op de 20 delen van het lijfje. Foto Merlin Daleman Het maken van een Mart Visser jurk thuis. Den Haag, 21-11-06 © Foto Merlin Daleman naaien naaimachines Daleman, Merlin

Doe-het-zelf-modetijdschrift Knip wilde voor het decembernummer iets speciaals doen voor de lezers, en vroeg modeontwerper Mart Visser daarom om een paar ‘exclusieve’ ontwerpen. De opdracht was duidelijk: het moest eenvoudig zijn. Volgens Visser slaagde hij volledig: iedereen met een béétje ervaring moest deze ontwerpen kunnen maken.

Mooi, dacht ik. Een beetje ervaring heb ik. Als je vroeg begint, moet dit in een avond kunnen, net als de ‘10 spetterende feestjurken’ die ook in deze Knip staan. Een jurkje koop je in tien minuten, daar moet je niet een week op hoeven zwoegen. Bovendien krijg ik hulp. Mijn keuze valt op Vissers cocktailjurkje. Dat al zijn ontwerpen van Knip de op één na hoogste moeilijkheidsgraad krijgen, daar lees ik voor het gemak even overheen.

Zelf kleren naaien is, net als afwassen en bougies verwisselen, natuurlijk vooral bedoeld om eens lekker bij te praten. Je handen en het rusteloze deel van het brein zijn bezig, dus je kunt vrijuit praten. Deze avond breng ik (niveau rokjes en zomerjurkjes, zelden met patroon) door met de Oude Rot in het Vak (ORV), met op haar repertoire kinderkleren, hippe rokjes, jasjes én een bruidsmeisjesjurk (paars jaren-zeventiggeval, maar toch), en het Aanstormend Talent (AT), dat zonder patroon uitzinnige creaties kan maken.

18.30 uur. Waarschijnlijk iets te slordig gelezen. Niks rustig patroondelen uitknippen en op de stof spelden: alle 13 onderdelen van het jurkje moeten op patroonpapier worden overgetrokken en dán uitgeknipt, van een blad met zoveel strepen dat je een epileptische aanval krijgt als je je ogen er te snel overheen beweegt. Een gevoelige klap voor de planning. ORV is niet verbaasd. En heeft gelukkig nog ergens een rol papier.

18.37 uur. Ik wist het! Daarom lukt het nooit bij de H&M. Volgens de Knip-tabel heb ik drie verschillende maten. Zorgvuldige nameting van heupen, taille en borsten brengt geen duidelijkheid. Omdat de Knip zó vaak waarschuwt dat Mart Visser-modellen slank gesneden zijn, wordt het een veilige maat 40.

19.15 uur. ORV roept vloekend dat ze bij de Knip niet zo gierig moeten zijn met dat patroonpapier. Patroondelen 7 en 11 gaan ten onder in een wirwar van lijnen.

19.20 uur. Pas tien patroondelen overgetrokken. Tijd om te eten. Leve mijnheer ORV.

20.00 uur. Met nieuwe moed patroondeel 11 hervat, voorrok mét plooien. AT stofzuigt, zodat de dure (75 euro voor drie meter) zwarte crêpe satin niet al vóór het knippen stoffig-grijs is, en begint dan de patroondelen op de stof te spelden en uit te knippen. ORV en AT zeggen in koor dat het niet erg is dat ik het krijt voor het overtekenen vergeten ben. Ik pruts wat met een wit kleurpotlood.

20.41 uur. Het eerste voorwerp wordt in frustratie door de kamer gesmeten. Door mij. Een voormouw die te krap is afgeknipt. AT speldt rustig door, OVR is toe aan een sigaret.

21.40 uur. Klaar! Het moeilijkste is achter de rug. Nu alleen nog de 38 losse delen in elkaar te zetten. Ik voel een ontredderende meligheid opkomen.

22.00 uur. „ ...En vouw de plooien in de richting van de pijl”, staat er bij de beschrijving van de ‘voorrok’. Welke pijl?! Bovendien hebben we een stuk voorrok over. We geven het op en storten ons op het lijfje.

22.30 uur. Het lijfje zit bijna in elkaar, alleen de mouwen nog. Ik trek het aan: een oversized bikini uit de jaren vijftig, met afzakkende bandjes. Geen van ons zegt het nog, en we schenken er nog een in, maar dat jurkje komt vanavond niet af.

22.40 uur. Rok-crisis. Niemand begrijpt hoe de delen in elkaar passen. We besluiten dat de auteur van de uiterst summiere werkbeschrijving moet worden ontslagen.

23.45 uur. De rok is ontcijferd en gedeeltelijk in elkaar gezet. AT en ik vallen elkaar juichend in de armen. ORV, die weet hoe je mensen moet motiveren, speldt de rok aan het lijfje, zodat ik het aan kan trekken. En dan geschiedt het wonder. Het wonder van Mart Visser, die weet hoe je vrouwen mooi maakt. Want na een lange avond knippen, thee, wijn, vloeken, Chocotoff, spelden, stikken en rijgen, staat daar in de spiegel geen piekharige afgetobde sloof die te weinig buitenlucht krijgt, maar een sierlijke prinses. Een lange, slanke sierlijke prinses bovendien. Leve Mart, leve de Knip, leve ORV en AT.