Zo’n renpaard is heel eventjes jouw paard

Bij de paardenrennen kun je al vanaf een paar euro meewedden.

Een zondag op Duindigt in Wassenaar, met oude rotten en dagjesmensen.

„Kom op Vic van Camstra!” Ik roep het niet hardop, maar in mijn hoofd. Om mij heen staan mannen en vrouwen met uitgestrekte halzen naar paard en sulky’s te kijken, die in ongeveer één en een kwart minuut de half verharde baan van Duindigt ronddraven. In mijn knuist klemt een wedbriefje. Race 8, combinatie 8. En het gaat goed, mijn paard ligt voor.

Van maart tot half december is het een zondagse traditie: paardenrennen op Duindigt, Wassenaar. Voor de één een dagje uit, voor de ander een wekelijks terugkerend ritueel. Sommigen komen voor de paarden, maar de meesten komen toch voor het wedden, het spelletje. „Als ik naar ADO ga, ben ik ook dertig euro kwijt. Dan vind ik dit veel leuker”, zegt Hagenees Karel, die samen met zijn grijze poedel Binkie elke zondag naast de drafbaan te vinden is.

Daar ontmoet hij vaste bezoekers Ton en Ankie. „Het is hartstikke gezellig”, zegt Ankie. „En lekker een hele dag buiten.” Voor Ton en Karel begint de voorpret vrijdag al. Ze bekijken websites, teletekst en kranten, op zoek naar tips voor bij het inzetten. Ton: „Het is kansberekening. Paardenrennen is geen gokken, maar wedden.” Veel geld zetten ze niet in. „Ik heb niet de illusie dat ik er rijk van word”, zegt Ton vrolijk. Hoe goed je je ook hebt voorbereid, verliezen kan altijd. „Het blijven beesten”, glimlacht Karel.

De voorbereiding van Melanie en Julian is beduidend minder goed. Enthousiast geworden door James Clavell’s Noble House wilden ze de paardenraces wel eens in het echt gaan bekijken. „Geen idee waar we op moeten wedden”, zegt Julian. „Daarnet kwam mijn paard als laatste over de finish.” Melanie wilde vier euro inzetten, maar heeft er per ongeluk acht ingezet. Ze lacht erom.

Directeur van Duindigt Rob Milders begrijpt het plezier. „Zo’n paard is even jouw bezit. Gecombineerd met de adrenaline van de weddenschap is het voor iedereen leuk.” Verdeeld over tien races kan er op tien verschillende manieren worden ingezet. Natuurlijk kan er worden gewed welk paard de eerstvolgende race gaat winnen. Maar je kunt ook een topdrie voorspellen, of over meer koersen winnaars kiezen. Hoe kleiner de kans op winst, des te hoger de uitbetaling als er wordt gewonnen.

De echte gokkers komen volgens Milders niet naar Duindigt. „En de tijd dat alleen de elite naar paardensport ging, ligt ook ver achter ons.” Maar een volkssport zoals in Engeland zal het nooit worden. „We hebben in Nederland nu eenmaal niet zo’n wedcultuur.”

Daar is boven in de grote zaal niets van te merken. Na elke race gaan de gasten geestdriftig naar de kassa’s om de volgende weddenschap af te sluiten. „Het is leuker dan het casino”, zegt Roel, die samen met zijn vrouw en een bevriend echtpaar de races bezoekt.

Het gaat er vooral erg gemoedelijk aan toe, ’s zondags op Duindigt. Directeur Milders loopt over het terrein en maakt links en rechts een praatje met „vrinden” en minder bekenden. Annabelle, die met Roel is meegekomen, juicht voor haar winnende „paardje zes” – totdat blijkt dat hij helemaal niet heeft gewonnen. Binnen overleggen een paar oudere mannen. „Geluksvogel!” „Nee hoor, dat is kennis.” Bulderend gelach.

Een paar kilometer verderop stormen woedende ADO-supporters het veld op omdat hun ploeg alweer verliest, meldt Teletekst op de tv in de hoek. „Ah, het is weer zover”, vat Karel de situatie samen. „Dan is dit toch een stuk ontspannender.”

In volle draf naderen de paarden inmiddels het einde. Met nog tweehonderd meter te gaan ligt Vic van Camstra nog altijd aan de leiding. Dan is plotseling de pijp leeg. Paard en ruiter worden door een half dozijn anderen ingehaald. Niet nummer acht wint, maar nummer drie. Rechts juicht een groepje. Voor de zekerheid kijk ik nog eens naar het briefje in mijn hand. Race 8, combinatie 8. „Het blijven beesten”, zou Karel zeggen.

Wedstrijden op Duindigt tot en met 10 december, zondag van 13.30-17.00u. Toegang: 6 euro.