Ontnuchterende thriller

Le petit lieutenant. Regie: Xavier Beauvois. Met: Nathalie Baye, Jalil Lespert, Roschdy Zem. In: Filmmuseum, Amsterdam

Xavier Beauvois’ vierde film is het perfecte antistof tegen het geromantiseerde beeld van oom agent in de vele politieseries- en films. In Le petit lieutenant gaat de net afgestudeerde politieofficier Antoine (Jalil Lespert) in Parijs werken, omdat hij meer wil zien dan één lijk per jaar in het dorp waar hij vandaan komt. Hij komt bij de afdeling Zware Delicten, met aan het hoofd de door het leven getekende Caroline (Nathalie Baye). Ze staat al twee jaar droog, maar volgt toch nog sessies bij de Anonieme Alcoholisten.

Beauvois (1967) liep vooraf maanden mee bij een politiekorps. Die zucht naar authenticiteit leidt tot realistisch ogende scènes, dialogen en decors. Achter elk bureau hangt een filmposter en Antoine antwoordt op de vraag waarom hij bij de politie is gegaan, dat het door de tv-series komt die hij als kind zag.

Inmiddels weet hij beter. De beroepspraktijk is niet opwindend. Wachten tot er iets gebeurt. En als er dan een zwerver wordt vermoord, is het onderzoek frustrerend moeilijk. Maar Le petit lieutenant is meer dan een quasi-documentair portret van een politie-eenheid. Het is een psychologisch portret van twee individuen op een beslissend punt in hun leven. De eenzame Caroline ziet in jonge hond Antoine een soort zoon voor wie ze moedergevoelens krijgt. Kan ze van de drank afblijven als de stress op het werk toeneemt?

Beauvois filmt hoe ze worstelt als ze met haar collega’s aan de bar staat. Ze kijkt naar de bierpomp, de flessen sterke drank, en terwijl ze keurig aan haar glaasje water nipt ziet haar agenten steeds meer aangeschoten worden. Het is een glansrol voor Baye, waarvoor ze de César ontving. Het laatste beeld is één lang, ononderbroken shot van haar gezicht. Onvergetelijk.