Maria Mena kan al terugkijken op een carrière

Het is hard gegaan met Maria Mena’s succes.

Ze schrijft en zingt de meest openhartige liefdesliedjes die in recente jaren van een jonge zangeres zijn verschenen.

Paradiso is vet uitverkocht. De Noorse zangeres Maria Mena is pas twintig en het volwassen rocksucces komt haar op volle sterkte aanwaaien. Ze kan het aan, zoals ze onlangs bewees in het Utrechtse Tivoli. Daar (ook uitverkocht) stond een volbloed artiest die het etherisch-Scandinavische van een jonge versie van Björk wist te koppelen aan een dynamische rockperformance in de beste traditie van Anouk en Alanis Morissette. Een bruisend festivalseizoen staat haar komende zomer te wachten, maar voor die tijd wil ze eerst nog wat volle zalen aan haar voeten zien. Vredenburg (Utrecht) en Effenaar (Eindhoven) wachten begin volgend jaar.

Het is hard gegaan met Maria Mena’s succes, maar een nieuwkomer is ze niet. Als tiener maakte ze al twee albums voor de Noorse markt en haar eerste internationale cd Apparently Unaffected leverde met Miss you love, Just hold me en Our battles de nodige hitsingles op. Het zijn de meest openhartige liefdesliedjes die in recente jaren van een jonge zangeres verschenen. Maria maakt van haar hart geen moordkuil en gooit haar frustraties eruit, na een moeilijke jeugd (gescheiden ouders, eetstoornis, depressie) die diepe wonden sloeg. Haar Engels is onberispelijk, dankzij een Amerikaanse vader die drummer was en die haar grootbracht.

Zingen is haar tweede natuur, zegt ze monter. „Ik doe het eigenlijk al mijn hele leven. Mijn vader nam me als peuter mee naar drumklussen, in een tuigje op zijn rug. Hij speelde wereldmuziek en reggae, stijlen die twintig jaar geleden nog niet zo goed begrepen werden in Noorwegen, maar die nu heel populair zijn. Sinds ik een tijdlang een Amerikaans vriendje had, is mijn Engels er enorm op vooruit gegaan. Het is telkens weer even wennen als ik naar het buitenland reis, want de harde klanken van het Noors leer je niet zo gemakkelijk af.”

Ze groeide op met klassieke muziek en de poëtische liedjes van Joni Mitchell. „Ik háátte rock ‘n’ roll omdat ik dacht dat het de muziek van oude mensen was. Nu heb ik zelf een rockband met gitaren en drums.” Haar eerste songs schreef ze toen ze negen was. „Naïef als ik was, stond ik er er niet bij stil dat ik een bijzonder talent had. Ik dacht werkelijk dat iedereen van mijn leeftijd thuis liedjes zat te schrijven. Omdat ik een verlegen meisje was, schreef ik mijn problemen van me af. Die zelfreflectie, therapie eigenlijk, zit nog steeds in mijn teksten.”

Succes in Noorwegen kwam zo snel dat ze het nauwelijks in de gaten had. „Op mijn vijftiende ben ik bijna letterlijk de opnamestudio in gerold. Ik moest erom lachen als ik voor de zoveelste keer op de voorpagina van een tijdschrift stond. Mijn vrienden op school raakte het meer dan mijzelf, want zij zagen alleen de glamour van het artiestenbestaan. Voor mij was het gewoon keihard werken, met mijn schoolwerk er ook nog eens naast. Het beangstigt me wel eens, dat ik nu al terug kan kijken op een vijfjarig artiestenbestaan. De enige remedie is normaal blijven, en streven naar artistieke ontwikkeling.”

Albumtitel Apparently Unaffected slaat op de heftige emoties die ze verwoordt in haar teksten, en de tamelijk koele manier waarop ze de liedjes vervolgens op het podium vertolkt. „Een songtekst kan mij niet eerlijk genoeg zijn. Ik merk het als ik ze zing, want soms zie ik iemand huiveren of zelfs huilen in het publiek. Zo’n diep persoonlijke tekst kan een eigen leven gaan leiden, want andere mensen projecteren hun eigen ervaringen op de liedjes die ze horen. Dit album is voortgekomen uit een periode van grote turbulentie in mijn leven. De titel is een beetje ironisch gekozen, want ik kan niet telkens staan trillen op mijn benen als ik verslag doe van de aangrijpende dingen die me zijn overkomen, in de liefde of in mijn persoonlijke omgeving.”

Ze noemt zichzelf koppig, vastberaden, doelgericht. „Als meisje in deze business kun je niet anders. De mensen om me heen weten altijd wat het beste voor me is. Ik heb door schade en schande geleerd mijn eigen plan te trekken, mijn eigen muziek te maken, keihard te schreeuwen als ik mijn zin door wilde drijven.” Liedjes schrijven blijft een uiterst individuele bezigheid, zegt Maria. „Ik kan het alleen in volstrekte eenzaamheid. Op een schrijfdag daal ik diep af in mezelf en huil ik veel. Vrolijke liedjes worden mijn nieuwe uitdaging.”

Album Maria Mena: Apparently Unaffected (Sony/BMG)Concerten Maria Mena en band:5 dec: Oosterpoort, Groningen, 7 dec: Paradiso, Amsterdam, 28 feb: Vredenburg, Utrecht, 1 maart: Effenaar, Eindhoven.5 dec: Oosterpoort, Groningen, 7 dec: Paradiso, Amsterdam, 28 feb: Vredenburg, Utrecht, 1 maart: Effenaar, Eindhoven.