Ik kan me voorstellen dat het heerlijk is een historisch feit te worden

Als ik van Rita Verdonk zou verliezen bij kogelstoten, Oost-Europees worstelen of leeuwentemmen, zou ik dat niet zo erg vinden. Maar als ik van Rita Verdonk zou verliezen bij een ordinaire populariteitswedstrijd (de verkiezingen), zou ik erg teleurgesteld zijn.

Zo niet Mark Rutte. Althans, daar liet hij weinig van merken, afgelopen maandag. Hij had Rita al gebeld om haar te feliciteren, was blij dat haar beleid zo aansloeg bij de mensen, en vond het al met al hártstikke leuk. Ik geloofde er niks van.

Dus schoof ik dinsdagochtend bij Mark aan tijdens het ontbijt. Het digitale ontbijt – ik zeg het er maar even bij zodat jullie geen rare dingen van Mark en mij gaan denken. Mark ontbeet tijdens de verkiezingen elke ochtend voor een webcam op de VVD-website, en vertelde dan naar welk onherbergzaam oord hij die dag zou afreizen om over de flexibilisering van de zorg, of een ander heerlijk onderwerp, te debatteren. Ook na de verkiezingen ontbijt Mark nog steeds op internet. Ach, ontbijten moet je toch.

Daar zat hij, de dag na zijn nederlaag. Een nat kopje van het douchen, en al die overhellende donkermahoniehouten boekenkasten op de achtergrond. Zou hij nu plaatsnemen achter zijn piano en een gevoelig Chopinnetje ten gehore brengen? Zou hij de muziek voor zich laten spreken, omdat die zijn verdriet beter uitdrukte dan hij zelf ooit zou kunnen?

Nou, nee. Monter begon Mark te vertellen. „Als historicus ben ik altijd op zoek naar historische feiten”, zei hij. „En sinds gisteren ben ik zelf een historisch feit, want de nummer twee van de VVD, Rita Verdonk, heeft meer voorkeursstemmen gehaald dan ikzelf.” Hij keek er heel blij bij. Goed, ik kan me voorstellen dat het heerlijk is om een historisch feit te worden als je een historicus bent die altijd op zoek is naar historische feiten. Maar ik zou toch liever een feit zijn als de slag bij Nieuwpoort, of desnoods de Jordaanoproer, dan de eerste lijsttrekker ooit die van de nummer twee op zijn lijst heeft verloren.

En het rare was: dit keer geloofde hem. Ik geloofde dat Mark echt opgetogen was dat hij een historisch feit was geworden. Dus laten we er niet lullig over doen, en er met z’n allen een nationale feestdag van maken. Vanaf nu noemen we 27 november de Nationale Lijsttrekkernederlaagdag. Mark, wat vind je ervan? Hártstikke leuk? Mooi!