Ik ben eindelijk óók frontman

Albert Hammond jr., gitarist van the Strokes, treedt op met een eigen trio, vrijdag in de Melkweg, Amsterdam.

„Ik wilde altijd al zo iemand als Buddy Holly zijn.”

Wat doe je als je band je liedjes niet wil opnemen? Dan maak je een solo-cd. Het overkwam Albert Hammond Jr., de gitarist van The Strokes. Binnen de milde dictatuur die zanger Julian Casablancas van zijn groep heeft gemaakt, was geen plaats voor de composities waarmee zijn gitarist al een tijdje rondliep. Daarom nam Hammond Jr. het afgelopen jaar onder zijn eigen naam een debuut-cd op: Yours To Keep, samen met drummer Matt Romano en bassist Josh Lattanzi, met af en toe hulp van vriend Sean Lennon, die piano speelde, en achtergrondzang van Julian Casablancas. Het resultaat is zachtaardiger dan we van Hammond Jr. als gitarist bij The Strokes gewend waren. Hammond speelt nu gruizige jaren zestig-liedjes, waarin soms onbekommerd een deuntje wordt gefloten. Voor een grimmige Stroke is Yours To Keep verrassend zonnig.

Albert Hammond Jr. (26) loopt door New York als hij de telefoon opneemt. Na een vriendelijke begroeting begint hij te praten tegen iemand op straat. „Ja sorry”, zegt hij even later. „Hier in New York kom je om de haverklap bekenden tegen.” Er slaat een portier dicht. „Zo nu zit ik in ons busje. Dat is rustiger.”

Was het een oude wens van je om frontman te zijn?

„Toen ik jong was, zag ik mezelf in de eerste plaats als liedjesschrijver. Ik wilde iemand zijn als Buddy Holly of Jonathan Richman. Sinds ik in The Strokes speel was dat idee naar de achtergrond verdwenen. Maar nu ben ik het toch geworden. Nu ben ik én frontman én gitarist. Ik heb dus al meer bereikt dan ik van plan was.”

Wilde je nu een andere stijl van gitaarspelen laten horen dan bij The Strokes?

„Mijn spel is helderder en transparanter, vind ik. Om dat te bereiken hebben we een truc toegepast: hoe vervormd en smerig je gitaar ook klinkt, als je op de achtergrond nog ergens een akoestische gitaar in-mixt, krijg je een duidelijk omlijnd geluid. Dat deden we in een paar nummers, 101 en Everyone Gets A Star.”

Hoe ontstond het nieuwe geluid?

„Dat ging vanzelf. Ik speelde met andere muzikanten dan ik gewend was, in andere omstandigheden, met een andere producer. Ik stuurde niet, ik wachtte af welke kant het opging. Dat is het idee van een plaat opnemen: je kijkt wat je tegenkomt. En daar laat je je door verrassen.

„Ik had deze nummers nooit gespeeld, want met The Strokes deden we andere dingen. Dat is het verschil als je iets in je eentje bedenkt. Deze liedjes bestonden alleen maar in mijn hoofd, en soms in mijn huis, op de viersporen-recorder. Pas toen ik met Matt en Josh in de studio zat, kregen ze echt vorm.”

En die vorm was heel wat naïever en romantischer dan bij The Strokes.

„Naïef en romantisch: dat is het wezen van Albert Hammond Jr.

Hoe serieus neem je je solo-carrière?

„Ik ben al weer bezig aan liedjes voor mijn volgende cd. Ik moet sprokkelen, want ik heb niet veel tijd. Yours To Keep heb ik in twee weken opgenomen, op mijn vrije dagen, verspreid over een heel jaar. Maar ik heb vrij gekregen van The Strokes om met mijn eigen trio op tournee te gaan. We zijn nu op weg naar de oefenruimte om te repeteren voor de Europese tournee.

„Net als iedere beginnende band moeten we proberen een achterban op te bouwen. Dus dat wordt weer zo’n ouderwetse tournee langs kleine zalen in een gammel busje; de don’t-have-a-lot-of-money-manier.”

Hoe is het om opnieuw te beginnen?

„Veel toeren is de beste manier voor een band om het hoofd boven water te houden. Of ik het op deze manier ook leuk vind moet nog blijken.”

Iedereen om je heen maakt muziek (zie kader). Was er iemand wiens oordeel over extra belangrijk voor je was?

„Wat bedoel je, mijn vader ofzo? Nee, dat niet. Ik was wel opgewonden om het aan iedereen te laten horen. Ik hoopte dat Josh en Matt het leuk zouden vinden. En het allerbelangrijkst: dat ik het zelf leuk zou vinden.”

Het album Yours To Keep van Hammond is verschenen bij de Konkurrent.