Ik ben een Berber en een boer, dus pak mij streng aan

De problemen in het onderwijs los je niet op door etnische groepen anders te behandelen. En waarom worden Berbers altijd apart genoemd, vraagt Asis Aynan zich af.

Schrijfster Naima El Bezaz laat ons weten dat respect in het onderwijs ver te zoeken is (Opinie & Debat , 26 november). Marokkaanse leerlingen zijn hier het meest debet aan. Deze pupillen mogen hun leerkrachten vaak tutoyeren en dat zijn Marokkanen niet gewend. Deze „losse aanpak werkt niet bij hen”, aldus mevrouw El Bezaz, want thuis moeten deze kinderen de ogen diep neerslaan. Om de orde op scholen te herstellen moeten we terug naar het onderwijs van de vorige eeuw, want toen had de leerkracht nog status en werd er naar hem geluisterd.

El Bezaz laat ons weten dat „de verschillende groepen in deze samenleving een verschillende aanpak nodig hebben”. Anders zal er binnen het onderwijs niets veranderen. Ik denk dat Naima El Bezaz bedoelt dat een gestraft kind met Nederlandse ouders honderd keer Ik ben stout geweest op het bord moet schrijven, en iemand met Marokkaanse ouders dezelfde tekst moet schrijven, maar dan duizend keer. „Juist de zwakkere groepen” zullen van deze aanpak profiteren – het Marokkaanse kindje behoort in dit geval tot de zwakkere groep.

Naima El Bezaz uit terecht haar zorgen over het onderwijs. Er is een hoge schooluitval bij migrantenkinderen en vaak vertonen ze intolerant gedrag. Hierdoor durven docenten niet voor hun seksuele geaardheid uit te komen en worden belangrijke onderwerpen zoals de Jodenvervolging overgeslagen. Dit is niet uit te leggen en daaraan moet een halt worden toegeroepen.

Maar het is weerzinwekkend hoe mevrouw El Bezaz haar verhaal inleidt. Ze vertelt ons dat zij in de stad Meknes is geboren. El Bezaz voelt zich bevoorrecht, want haar familie sprak al in Marokko over politiek, religie en literatuur. Ze weet dat dit niet het geval is bij mensen uit de plattelandsgebieden, waar volgens haar de Berbers wonen. Nu is het zo, dat de meeste Marokkanen in Nederland van het platteland komen. Naima El Bezaz komt niet van het platteland en is geen Berber, maar een Arabisch sprekende Marokkaanse uit de stad. Toen Naima op vierjarige leeftijd naar Nederland kwam, was ze naar eigen zeggen al een ontwikkeld mens en moest „in ontwikkelingsopzicht” een paar stappen terug doen, omdat zij in contact kwam met die Berberplattelanders.

Het is jammer, misleidend, foutief en ronduit belachelijk om een verhaal over onderwijsproblematiek op een dergelijke manier in te luiden. Wel is het een mooi voorbeeld van het superioriteitsgevoel van die paar procent Arabischtalige Marokkanen die in Nederland wonen jegens de andere negentig procent Marokkanen, die Berber zijn. De eersten hebben de neiging om elk probleem dat voortkomt uit de Marokkaanse ‘gemeenschap’ steeds weer in de Berberkoker te stoppen. En dat ben ik meer dan zat.

Mevrouw El Bezaz, wat heeft dit met de onderwijsproblematiek en uw oplossingen te maken?

Ik ben een plattelander, een boer en mijn koters zullen op hun beurt oproerkraaiers worden. Dus als mijn kinderen lastig zijn, staat hun een speciale behandeling te wachten, want ik ben een Berber. Het moet niet gekker worden.

Ik ben blij dat mevrouw El Bezaz meedenkt over de problemen binnen het onderwijs. Maar als u problemen wilt bestrijden door verschillende instrumenten in te zetten voor verschillende etnische groepen, dan kunt u beter romans blijven schrijven en zich niet met het echte leven bemoeien.

Asis Aynan is redactielid bij het opiniemagazine Contrast, columnist bij de Nederlandse Islamitische Omroep en student filosofie aan de Universiteit van Amsterdam.