IJzige wraak rond de piano

La tourneuse de pages. Regie: Denis Dercourt. Met: Déborah François, Catherine Frot, Pascal Greggory. In: 17 bioscopen.

Een wraakfilm waarin geen bloed vloeit, zo zou je La tourneuse de pages het beste kunnen typeren. Een ijzige film waar je het warm van krijgt. Net zo berekenend als zijn hoofdpersoon leidt regisseur/scenarist Denis Dercourt ons door zijn vierde film, die al een groot succes is gebleken in Frankrijk en België. Het is een met veel elegantie uitgevoerde thriller waarin je al vanaf het eerste beeld weet dat dit niet goed gaat aflopen. We zien een meisje oefenen op de piano, een beeld dat wordt afgewisseld met een slager die z’n lappen vlees krachtig doorklieft. Het vormt onbewust een associatie: delicate muziek en rauw vlees zijn twee uitersten die niet zo ver uit elkaar liggen in deze film. Dercourt is goed in het constant suggereren van dreiging.

Het meisje dat op het punt staat auditie te doen heet Mélanie, de dochter van de slager. Haar voorspel wordt verstoord door een fan die een handtekening komt halen bij de beroemde pianiste Ariane Fouchécourt, hoofd van de examencommissie. In haar ijdelheid stuurt Ariane de handtekeningenjager niet weg en het gestommel en gedoe verstoort de concentratie van Mélanie. Ze mist steeds meer noten en wordt afgewezen. Dan plant Dercourt weer een zaadje. Bij het verlaten van de zaal slaat ze nog nahuilend van de mislukte auditie de klep dicht van de piano waarop een ander meisje nog even oefent, voor zij mag voorspelen. Een knappe scène. Want Mélanies reactie is zowel te begrijpen als wat overtrokken waardoor we onze sympathie niet verliezen maar wel even opveren: Hé, wat is er aan de hand met dit meisje?

Dat verspringt de film in tijd en volgen we de volwassen Mélanie, die de piano op slot heeft gedaan en de buste van Beethoven heeft verstopt. Ze gaat stage lopen bij een advocatenkantoor waar de echtgenoot van Ariane werkt. Ze biedt zich aan als oppas voor hun zoontje. Omdat de Fouchécourts buiten Parijs wonen, trekt ze bij hen in. Mélanies wraakoefening kan beginnen. Vanaf het moment dat Mélanie in het enorme buitenhuis trekt, is ze uiterst gecalculeerd in haar plan om het Ariane betaald te zetten.

La tourneuse de pages is een uiterst opwindende, klassiek opgebouwde thriller vol suspense, met veel koele kleuren die bij de hoofdpersoon passen. Een film waarin alles klein is gehouden, zoals de kamermuziek die erin gespeeld wordt. Met Dercourt, zelf altviolist, als dirigent van een klein ensemble topacteurs. De vergelijking met muziek is verleidelijk. Dercourt weet wat dynamiek is binnen een muziekstuk, en past het knap toe op zijn scenario en in individuele scènes. Af en toe plaatst hij een accent in een film waarin het hoofdpersonage nooit het achterste van haar tong laat zien. Mélanie blijft ijzig, moeilijk te doorgronden. Speelt zij de rol van wraakengel, of speelt zij juist jovialiteit als zij bij het winkelen een vriend tegenkomt? Mélanie is als de koele blondines bij Hitchcock: achter hun ijzigheid broeit van alles. Déborah François, de jonge moeder uit L’enfant van de Dardenne-broers, speelt haar als een sfinx. Wat is haar raadsel?