Geen mannen op straat, dat zou pas veilig zijn

Het dragen van een boerka in de openbare ruimte is onveilig en moet worden verboden, aldus het kabinet.

Ik sta nu plots gelijk aan de eerste de beste crimineel.

Ik probeer me zo min mogelijk bezig te houden met elke nieuwe hype rondom moslims en islam die consequent wordt gelieerd aan vrouwenonderdrukking, ‘eer’, waarvan ik het bestaan niet ken, en natuurlijk vooral terrorisme. Maar helaas, ik ben een vrouw van deze tijd en zo kwam mij dan toch ter ore dat er weer wordt gezeurd over een bepaald stukje stof waaraan slechts enkelen zich wagen. En ja, diepe zucht, ik ben een van die weinige vrouwen die heeft besloten een gezichtssluier te dragen ter voltooiing van mijn wijde jurk, mijn lange hoofddoek, mijn platte zolen en mijn make-uploze gezicht.

Och arme, hoe is dat zo gekomen? Het werd mij niet ingegeven door een radicale imam, niet op mijn gezicht geslagen door een ‘eervolle’ echtgenoot, noch gestimuleerd door een terroristische cel opdat ik dan niet op zou vallen als ik een aanslag zou willen plegen. Nee, hoe vreemd het ook moge klinken; deze beslissing werd door geheel mij alleen genomen op basis van wat ik juist achtte. Juist voor mijn leven, juist voor mijn aanbidding als moslim.

Natuurlijk heb ik de reactie en mening van mijn medelanders meegenomen in mijn beslissing. Dat heeft er ook voor gezorgd dat ik ruim twee jaar gewikt en gewogen heb voor ik tot de conclusie kwam dat het mijn lichaam is, en mijn gezicht, en dat ik dat sier of ontsier zoals ik dat wil.

Maar nu ineens sta ik gelijk aan de eerste de beste crimineel en zal ik wel slechte intenties hebben, want waarvoor verberg ik anders mijn gezicht? Ik sta nu in dubio of ik tevergeefs moeite zal doen uit te leggen waarom ik een nikab ofwel boerka draag of dat ik dat eigenlijk niet het belangrijkste aan de discussie vind. Want gaat het in een westerse democratie niet om respect voor elkaar, ongeacht de eigen mening die een ieder mag hebben? Is het noodzakelijk om eerst helemaal te begrijpen waarom iemand iets doet voor dat je respect voor iemand kunt betuigen? Ik denk van niet. Ik denk dat respect weinig te maken heeft met je volledig kunnen inleven in de motivatie van een ander en dat begrip ook weer net iets anders is dan begrijpen.

Ik wil die gezichtssluier dragen of men nu begrijpt waarom of niet: dat doet niets af aan het feit dat ik als mens gerespecteerd wens te worden. Want ook al ziet men niet alle vormen en kentekenen van deze mens, dat is toch echt wat ik ben. Ik lach ook, ik huil ook, ik ervaar geluk en denk na. Dit laatste in tegenstelling tot de mensen die vinden dat de gezichtssluier moet worden verboden: met geen mogelijkheid kan ik daar een logische verklaring voor vinden. Ik zou een gevaar voor de veiligheid zijn. Als ik met mijn kindjes over straat loop, ben ik slechts een gevaar omdat mensen vanaf hun fiets of vanuit hun auto hun nek verrekken om mij te kunnen bezichtigen. Als ik slechte intenties had, dan zou ik juist geen nikab dragen, maar zorgen dat ik opging in de blanke massa, wat niet moeilijk is voor mij als bekeerde, Nederlandse moslim.

En hoe zit het dan met Sinterklaas, je verkleden tijdens carnaval, winterse buien trotseren met muts en dikke sjaal, jezelf onherkenbaar maken door tatoeages of bergen make-up? En al die jonge meiden en minder jonge vrouwen met net zo weinig stof om hun billen als ik om mijn gezicht? Zijn die geen gevaar voor hun eigen veiligheid en die van menig huwelijk? Gaan we dat ook verbieden of zijn we dan plots wel in staat te relativeren?

Cijfers wijzen uit dat de meeste terroristen, verkrachters en criminelen mannen zijn. Mijn suggestie is dus om mannen uit de openbare ruimte te weren. Dat bevordert de veiligheid pas. En wat zo fijn is: dan zou ik mijn sluier en zelfs mijn hoofddoek niet meer hoeven dragen. Als dat geen geweldige, logische oplossing is!

Rabi’a Frank (1976) groeide op in Breda. Ze bekeerde zich in 1994 tot de islam.