‘Ik zit hier in het gouden hart van de kunstscene’

Galeriehouder Ron Mandos opent na zeven jaar Rotterdam een tweede pand.

„Amsterdam zou weleens het kunstcentrum van Europa kunnen worden .”

Ron Mandos (l.) en een beeld van Silvia B. Foto Bas Czerwinski 26-11-2006, AMSTERDAM. RON MANDOS IN ZIJN NIEUWE GALLERY IN AMSTERDAM MET WERK VAN SILVIA B.. FOTO BAS CZERWINSKI galeriehouder 'Amsterdam kan het Chelsea van Europa worden' Czerwinski, Bas

Vierhonderd krakend wit geverfde vierkante meters strekken zich als een sneeuwvlakte voor je uit, bij binnenkomst van de nieuwe vestiging van Galerie Ron Mandos aan de Amsterdamse Prinsengracht.

Zeven jaar geleden verruilde Mandis de bloemenhandel voor de kunsten en verbouwde hij zijn woonhuis in Rotterdam Noord gedeeltelijk om tot galerie. Hij maakte snel naam, in Nederland en daarbuiten. Hij wist bekende kunstenaars als Hans Op de Beeck en Geert Mul aan zich te binden.

Wat bracht hem naar Amsterdam? „Ik was toe aan een nieuwe uitdaging”, zegt Mandos daags voor de opening van zijn tweede galerie. „En ik zocht naar een plek die zowel grote installaties als een permanente projectieruimte kon herbergen. Toen liep ik tegen het voormalige restauratie-atelier van het Van Gogh Museum aan. Een alarmsysteem was er dus al. En de locatie kon niet beter, midden in het gouden hart van de Amsterdamse kunstscene.”

Dat ‘gouden hart’ is een gebied in de Jordaan met een diameter van een halve kilometer, waarbinnen zich veel toonaangevende hedendaagse kunstgaleries bevinden: Fons Welters, Paul Andriesse en Diana Stigter, om een paar te noemen. Mandos: „Die galeries stemmen hun vernissagedata op elkaar af, zodat het publiek elke zes weken in één middag het nieuwe aanbod kan zien. Daar hoop ik natuurlijk van te profiteren.”

Bang voor verzadiging is hij niet. „De Amsterdamse kunstmarkt is groter dan de Rotterdamse, en hij groeit gestaag. Niet voor niets opende Gabriel Rolt onlangs een galerie hier om de hoek, en verhuist Zingerpresents van Tilburg naar Amsterdam. Deze stad zou wel eens het Chelsea van Europa kunnen worden”, zegt hij, doelend op de bruisende Newyorkse wijk met honderden galeries.

Om de grootste galerie van Amsterdam in te wijden, nodigde Mandos twee kunstenaars uit de Rotterdamse stal uit voor de openingsexpositie: Silvia B. en Arthur Kleinjan.

Moments of Considered Time heet de video-installatie van Kleinjan (1970). In vogelperspectief zien we een brug in Caïro met voortrazend verkeer. Een voice-over verhaalt van nooit opgehaalde fotorolletjes, die tientallen jaren door de eigenaar van de fotowinkel werden bewaard. Op de foto’s ontmoeten geliefden elkaar aan de oever van de Nijl. Kleinjan fotografeerde die plekken, op en onder de brug uit de video, en trof er liefdespaartjes aan; alsof ze daar al een halve eeuw zo stonden. De spanning in de in een diareeks getoonde beelden zit hem in het verlangen van de verliefden om elkaar aan te raken en het verbod daarop in de Egyptische cultuur.

Silvia B. (1963) is bekend van sculpturen die zo niet bij eerste, dan toch bij tweede blik afschrikken: zwaar behaarde peuters en tweeslachtige pubers. Sweet Honey is een buste met hoog aaibaarheidsgehalte van een meisje met een honingkleurige vacht, ooit van een pony geweest. De bruine pruik en wimpers kocht B. bij een winkel voor haarloze mensen, de ogen bij een bedrijf dat de lege kassen vult van overledenen die hun ogen aan blinden hebben gedoneerd.

De minutieus gemaakte beelden van B. zijn dier noch mens, man noch vrouw, kind noch volwassene. In ethisch en esthetisch opzicht zijn ze in strijd met wat mooi en gangbaar is. Angel is een aanlokkelijk paarlemoeren beeld van een Jeff Koons-achtige kitsch. Minder levensecht, maar daardoor verontrustender. Parmantig cirkelend op een sokkel, kijkt het rondbuikige kleutermeisje instemmend naar het parelsnoer dat aan haar pols prijkt. Haar hand is die van een oude dame: groot, dooraderd en rimpelig. Plastische chirurgie kan zowat alles optrekken en gladstrijken, maar handen zijn niet te verjongen. Hier is de grens van de maakbaarheid bereikt.

Met Les Beaux toont B. voor het eerst potloodtekeningen. Het zijn portretten van mannen, getooid met make-up, tatoeages en piercings. Geslaagd, hoewel wat ongemakkelijk in hun zware lijsten, zijn de sobere, knap getekende portretten in grijstinten. Soms voegde B. kleur toe aan de tekeningen en een paar keer echte zonnebrillen en gouden oorbellen, met een kinderlijke potsierlijkheid tot gevolg.

De keuze voor deze kunstenaars naast elkaar behoeft geen verantwoording. De ruimte is groot genoeg om ieder zijn eigen solo te geven. Maar door hun combinatie is de toon bij Ron Mandos Amsterdam gezet: eigentijdse, grootstedelijke dramatiek.

Silvia B. & Arthur Kleinjan, t/m 23/12 in Galerie Ron Mandos, Prinsengracht 282, Amsterdam. Open woe t/m za 12.30-17.30u. Inlichtingen via tel. 020-3207036 of www.ronmandos.nl, of 22732 naar 7585.