Frisse jazz-zang op blote voeten

Concert: Patricia Barber. Gehoord: 27/11 BIMhuis, Amsterdam.

Maak het zo donker mogelijk op het podium, was duidelijk de wens van pianiste en vocaliste Patricia Barber. Zij en haar trio gaven gisteravond een concert in voornamelijk rozerood licht, wat het zicht vertroebelde. Maar uit meer bleek dat Barber een aparte dame is. Met blote voeten bediende ze de pedalen van de vleugel en ook de rij glazen wijn, water en sterke drank op de grond naast haar instrument boden een opmerkelijk uitzicht.

Toch is Patricia Barber, die voor het eerst in Amsterdam speelde, beslist geen artieste die zich laat voorstaan op plat amusement. Ze heeft een goede reputatie met haar intellectuele, onafhankelijke maar ook humorvolle jazzbenadering en ze weet heel goed wat er muzikaal te halen valt. Op een knappe manier vindt ze op haar albums een synthese tussen jazz, modern klassieke muziek en experimentele muziek, de grenzen steeds verder oprekkend.

Gisteravond bracht Barber een mengeling van jazzstandards en nummers afkomstig van haar nieuwste album Mythologies. De muzikante ontving in 2003 als eerste songwriter een beurs van de Guggenheim Foundation. Die gebruikte ze om een ambitieus jazzproject op te tuigen met personages uit de Griekse mythologie. Dat deed het ergste vrezen, aangezien dit soort conceptalbums soms bol staat van vergezochte ideeën en zwaar materiaal met een hoog ‘arty farty’ jazzgehalte.

Maar Barber hield het toegankelijk en ook bij dit concert klonken de wat poëtische teksten mooi en diepzinnig. Vooral het nummer Icarus, haar beste stuk op het album, werd fijn uitgewerkt. De veelgekleurde drumpartijen van Eric Montzka waren afgewogen, terwijl het gitaarspel van Neal Alger stuwde naar een hoogtepunt. Barber kroop met een warme lage alt die onverwacht de hoogte in kan helemaal in deze ode aan zangeres Nina Simone. De gezichtsmimiek en verkrampte handbewegingen waren veelzeggend.

Jazzstandards als ’S Wonderful en Someday My Prince Will Come transformeerden met dynamisch pianospel tot nieuwe nummers. Ze zong ze fris nonchalant in een soort fluisterpraatvorm met uithalen die zo naast de tel zaten, dat het weer aangenaam werd. De zangeres intrigeerde met haar wat afstandelijke, complexe maar ook rijke muzikaliteit. Maar ontdaan van interessantdoenerij is ze op haar best.