Column

Lege kinderwagen

Uithuilhuisje op de Veluwe. Mark, Wouter en ik. We praten op verzoek van hun partijbesturen over het desastreuze verlies. Ontspoorde jongens willen weer op de rails. Voor Mark zie ik mogelijkheden: een mooi zijspoor. Voor Wouter ligt het moeilijker.
Mark heeft een woordgrapje bedacht. Negeert Wilders! Wouter doet of hij lacht. Ik geef Mark het nummer van Seth Gaaikema.
Het wordt geen gemakkelijke klus om Mark duidelijk te maken dat hij niet de juiste man op de juiste plek is. Te licht, te lief, te aardig. Te D66! Hij brengt zijn vlekkeloze was wekelijks naar zijn moeder en heeft de schutkleur van de Vinexwijk. Rita marcheerde als een leger over de brug en Mark piepte naast haar: „Wat stampen we lekker!”
Op verzoek van de VVD moet ik Mark heel voorzichtig in de richting van de uitgang praten. Maandag wordt bekend hoeveel kiezers op Rita hebben gestemd en de bedoeling is dat Mark uiterlijk dinsdagochtend een persconferentie geeft. In Nieuwspoort is al een uurtje gereserveerd. Het is hard, maar het moet. Dit is geen werk voor zachte heelmeesters. De lucht is al een tijdje niet te harden. Daarbij is het voor hemzelf ook het beste. Hij wordt weer ouderwets gelukkig en hoeft geen rare gesprekken meer met de Viva te voeren. Daar is hij veel te netjes voor. Niet geschikt voor de campagnevernederingen die bij de volgende verkiezingen nog erger zijn geworden. Over vier jaar moeten de lijsttrekkers bij Spuiten & Slikken hun prostaat laten melken.
Bos ligt moeilijker. Beoogd premier die meedogenloos door de mand viel. Liet zich eerst in de AOW-kwestie door de eerste de beste bejaarde columnist terechtwijzen, ging daarna mis in de Armeense kwestie en wist het toen niet meer. Draaikontje, maar wel een lekker draaikontje! Verder kwam men niet in de media.
Persoonlijk denk ik dat de vrije val kwam op het moment dat hij toegaf dat hij voor een kappersblaadje met een lege kinderwagen had geparadeerd. Het roddelgajes stond voor zijn deur en wilde een foto van de verse papa Wouter. Maar papa Wouter wilde niet. Die paparazzi gaan echter niet naar huis voordat ze een foto hebben. Was hij bang dat de fotografen kou zouden vatten? Vond hij ze zielig? In elk geval deed Wouter een concessie en ging met een lege kinderwagen wandelen. En toen viel hij bij de kiezers meedogenloos door de mand.
Je moet die roddelfotografen net zo lang laten staan tot ze een hartaanval krijgen en kermend op de intensive care belanden. En dan hopen dat ze voorgoed worden afgekeurd! Of stuurde hij rioolfotograaf Edwin Smulders, die dit onlangs overkwam, een beterschapsbloemetje met de tekst dat hij hoopte dat hij gauw weer bij zijn huis in de bosjes zou liggen? Daar ging het mis, Wouter. De lege kinderwagen was het breekpunt. Politiek is een serieuze zaak. In het grote werk word je door Bush gevraagd of je hem wilt helpen om een zootje Irakezen om te leggen! Dat moet je glashard kunnen weigeren. Als een medewerker van Poetin vraagt of je in Londen sushi met hem gaat knagen, dan moet je dat niet doen! Ook niet meegaan met een eigen broodtrommeltje in je rugzakje en denken dat het wel los zal lopen. Nee is nee. Neem van mij aan dat de lege kinderwagenfoto de doodsteek is geweest.
Je kunt terug op de rails, je kunt de partijdiesel weer worden, maar weet dat je een linkse partij leidt die linkse standpunten uitdraagt. Na de verkiezingen kan je alle beloften breken en je reet alle kanten uitdraaien. Kijk hoe Marijnissen nu schaamteloos geil staat te baltsen richting CDA. Plucherode tomaten zie ik! Dus kontdraaien is prima, maar wel op het juiste moment.
Het zal geen gemakkelijk weekend worden. Er zullen heel wat vloeken en tranen in het Veluwse huilhuisje vloeien. Van een ding wil ik ze afhouden: ze willen allebei hun haar laten blonderen. Dat schijnt te scoren. Lijkt me niet verstandig. Waarom niet? Dan moeten ze de komende vier jaar uit veiligheidsoverwegingen een boerka aan.