Beatles-potpourri

‘The Beatles’ staat als artiestennaam op de cd Love die deze week in wagonladingen over internationale toonbanken vliegt. Hoe zit dat, was The Beatles niet een groep die er in 1970 mee ophield? Klopt, maar na het kassucces van de cd Let It Be… Naked uit 2003, waarop het ooit zo dierbare Let It Be-album digitaal werd opgekrikt en ontdaan van de oorspronkelijke Phil Spector-arrangementen, kent de geschiedvervalsing uit het postume Beatleskamp geen grenzen.

Geluidstechnicus Giles Martin kreeg bijzondere toestemming van Paul McCartney, Ringo Starr en de erven John Lennon en George Harrison om te knoeien met de oude tapes van I want to hold your hand, Strawberry fields forever, Hey Jude en minstens twintig andere klassiekers. Hij maakte een bonte potpourri van Beatlesdeuntjes voor het Cirque du Soleil, dat in Las Vegas een 160 miljoen dollar kostend droomtheater met speakers in de stoelen liet bouwen om deze travestie van het origineel tot middelpunt van een oogverblindende en billenschuddende voorstelling te maken. Nepotisme viert hoogtij, want Giles is de zoon en assistent van de oorspronkelijke Beatlesproducer George Martin (80 en aan tenminste één oor doof) en zo blijft de lucratieve erfenis comfortabel in de familie.

Maar is Love met zijn verknipte songfragmenten en orkestpartijen van het ene lied gemengd met zanglijnen van het andere een project dat recht doet aan de artistieke erfenis van The Beatles, zelf ook niet vies van creatief gefröbel in de studio? Nee, want deze nostalgische hink-stap-sprong door de Beatleshistorie slaat ernstig door naar hapklare kitsch voor mensen die een heel Revolver- of Sgt. Pepper-album met liedjes van soms wel meer dan drie minuten véél te lang vinden duren.

Toestemming voor het goedkope knip- en plakwerk van Love komt van dezelfde club die in 2004 tegenhield dat DJ Dangermouse zijn veel creatievere Grey Album legaal kon uitbrengen, waarop hij samples van The Beatles’ White Album tot een vernieuwend werkstuk mixte met acapella-raps van Jay-Z’s Black Album. Maar de muziek was gratis te downloaden op internet en de kassa van Lennons ergename Yoko Ono bleef stil.

Conclusie: Als je werkelijk waardevolle kunst uit Beatlesmuziek boetseert, liggen Ono c.s. dwars. Wil je er echter in een handomdraai een winstgevende sokkenvuller mee maken, dan gaat het licht op groen. Love, my ass. Alleen cultuurbarbaren met een te korte aandachtsspanne voor echte Beatlesmuziek kopen dit soort rotzooi. John Lennon draait zich om in zijn graf.

In deze rubriek schrijven poprecensenten over trends in de muziek