Klassieke verleider

Jarvis Cocker: Jarvis (Rough Trade)

Het is geen wonder dat de Brit Jarvis Cocker, ooit voorman van de groep Pulp, in zijn vaderland op handen gedragen wordt. Want al woont hij tegenwoordig in Parijs, Jarvis Cocker is de verpersoonlijking van Engels-zijn. Hij is stijlvol, vol zelfspot, en licht excentriek. De lange Cocker in zijn slanke pakken dook bijvoorbeeld ooit op tijdens een awardshow op het podium, en gaf Michael Jackson een elleboogstoot. Achteraf had hij geen andere verklaring dan dat hij daar ‘zin in had’. En na het uiteengaan van Pulp trad hij enige tijd op als de helft van het electro-duo Relaxed Muscle, met groen geschminkt gezicht en in skeletten-kostuum.

Jarvis Cocker (1963) is nu gesettled met vrouw en kinderen en, als we zijn liedje mogen geloven, ‘rabbits on the lawn’. Maar het is niet alles huiselijke vrede op deze eerste solo-cd, want het refrein van datzelfde nummer is ‘I will kill again’. Waaruit we kunnen concluderen dat Jarvis terug is, with a vengeance. En dat blijkt vooral inhoudelijk. ‘Heavy Weather’, ‘Fat Children’ en ‘Running The World’ (de geheime track) zijn stijlvolle verpakkingen voor Jarvis’ boodschap, die apocalyptischer is dan enig punk- of emo-groepje van tegenwoordig te verkondigen heeft. ‘Fat Children’ gaat over ouders ‘giving birth to maggots without the sense to become flies’, en ook ‘Running The World’ is niet mis te verstaan: ‘The cunts are still running the world’.

Ondertussen is de vorm waarin de liedjes tot ons komen, onverwacht. Cocker is een ‘crooner’ geworden. Hij maakte gedragen melodieën die steeds prachtig in elkaar passen, waar hij als een klassieke verleider met iets te licht stemgeluid overheen kermt. De muziek is passend dandyesk: met kwijnende violen en treurwilg-harpen.

Cocker heeft het een en ander meegemaakt. Eerst jaren geploeterd in de marge met Pulp, en toen tijdens de Britpop-hausse gekatapulteerd richting sterrendom. Drugs, verdwazing en allround degeneratie deden hun intrede. Jarvis is nu de plaat van iemand die zoekt naar houvast. Cocker schrijft prachtige melodieën en heeft iets opruiends te vertellen. Daarom zou je wensen dat juist die vorm niet zo veilig was, zo bekend – met al die strijkers, vleugels en lange vocale lijnen.

HESTER CARVALHO