Katapultettertjesgame

Canis Canem Edit (Rockstar)

Al ruim een jaar voordat Canis Canem Edit uitkwam, zorgde het computerspel voor ophef. In het spel dat oorspronkelijk Bully zou gaan heten, staat de pestcultuur op school centraal, en dat kon in de handen van de makers van de razend populaire Grand Theft Auto-reeks, een misdaadsimulatiespel waarin de hoofdpersoon met het grofste geweld carrière maakt in de onderwereld, alleen maar verkeerd uitpakken. Dat moest wel een van God en gebod losgerukt computerspel gaan worden dat zou leiden tot nog meer massale slachtpartijen op Amerikaanse middelbare scholen.

Het zou kunnen dat behalve de titel in het afgelopen jaar meer aan het spel veranderd is, maar de ophef is voor niets geweest. Vergeleken met andere populaire spellen, is het spel zelfs braaf. De hoofdpersoon van Canis Canem Edit is een 15-jarige jongen die door zijn moeder en haar nieuwe minnaar gedumpt wordt op een school voor lastige types, die in plaats van groteske vuurwapens zijn gevechten uitvoert met een katapult, zakjes jeukpoeder en zelfgemaakte stinkbommen. Hij moet zich op de door ouderejaars met losse handjes gedomineerde school regelmatig slaand en schoppend overeind houden, maar er zijn geen plassen bloed te zien en vaak leidt een gevecht er slechts toe dat de kemphanen door een gezagsdrager uit elkaar gehaald worden en naar de rector worden gestuurd. Dan moet de hoofdpersoon voor straf net buiten de school een flink stuk grasveld maaien.

De typerende humor van de Rockstar-spellen is alom aanwezig, alleen zijn de karikaturen hier geen maffiosi en bendeleden maar nerds, hersenloze bonken en meisjes met beugels. En de grote vrije wereld uit de Grand Theft Auto-spellen is verruild voor het veel kleinere universum op en rond school Bullworth Academy. In de missies varieer je van een etterbak die vanuit een boom mensen met een katapult bestookt tot een ware ridder die (uit eigenbelang) het gestolen dagboek van een meisje terughaalt of er voor zorgt dat de belagers van een bibberende nerd hem niet al te erg vernederen. Maar naast de missies kun je ook op en rond de school je eigen gang gaan, kwajongensstreken uithalen en minispelletjes spelen.

Het vrije rondlopen wordt behoorlijk beperkt door de klok die onverbiddelijk doortikt. ’s Ochtends en ’s middags hoor je in de klaslokalen te zitten om lessen te volgen (zoals een spel trefbal bij gym of een les scheikunde waarbij je de knoppen in de juiste volgorde moet indrukken om explosies te voorkomen) en ’s nachts hoor je in je bed te liggen, anders ben je in overtreding. Aangezien het maaien van dat grasveld snel gaat vervelen, word je een steeds bravere leerling die volop rekening houdt met de aan hem opgelegde verwachtingen door de autoriteiten. Een plezierig pestspel vol ironische knipogen, met een moraal die zelfs Balkenende tevreden zou moeten stellen.

Saul van Stapele