Gasselte – Exloo

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week in Drenthe

Met de staarten van de vallende sterren van gisternacht nog op mijn netvlies (zwíep! omlaag, boven een Drentse wei waar twee paarden in het duister gezelligheid kwamen zoeken) zoek ik naar uitbundigheid. Maar die moet ik vergeten want de hemel is niet helder meer. Hij zit egaal volgewolkt met pakken oude watten en dat heeft zijn eigen effect op het landschap.

Het bos staat in zichzelf gekeerd te mijmeren. Dagdromend wiegt het de kronen van de eiken, de beuken, de berken, verkleurd van zachtgekookt-eigeel via veulenbeige tot submarine-yellow.

De essen, Drentse akkers, vol met hun suikerbieten onder krullend groen worden armoeiig van dit licht. Maar de heide ligt er onder de bedekte hemel bepaald voornaam bij. De anders zo stugge heidestruikjes verheffen zich donker op hun chaises longues tussen de lichte korstmossen, de gedrongen jeneverbessen doen deftig opgefokt. En de hier-en-daar-dennen spreiden, adellijk en olijk, hun breeduit groeiende hangtakken als crinolines. De zandreep langs de heide zuigt het licht op om het voor zichzelf te houden, er direct omheen oogt de heide nog dieper van tint.

De koude knijpt in mijn neus, het zand onder mijn schoenen is stevig en vaak voorzien van stukjes steen, om af te zetten. Dat zet aan tot mooi lopen, met krachtige stap en geheven kin. Er moet worden gesnoven vanwege de geur van gekneusd valblad en vochtige grond.

Wandelen is een lust. Maar dat wisten we allemaal al, toch?

We passeren gaandeweg een stuk of zes hunebedden. Ik heb het niet zo op die keien. Ze missen raffinement – niet voor niets krijg je er altijd bij te horen hoe zwaar ze wel niet zijn en dat ze helemaal van heel ver weg versleept zijn. Ik associeer ze met brullende macho’s die denken dat opgezwollen armspieren en mannentieten onweerstaanbaar zijn (niet dus). En nooit houdt het op: die meterhoge gefiguurzaagde voet met dikke tenen, hij hangt hier tegen het prikkeldraad van een weiland, is ook zo iets.

„Heb je deze wel gezien?”

Kin neer, ogen naar de grond. Man wijst naar een rij vliegenzwammen. Een enkele is groot en plat, de rest is net uit het ei: een rode bol met dikke witte vliesresten die nog stippen moeten worden. Zoiets ontroert.

Er wordt hier sowieso alom gezwamd. De stronken van afgezaagde bomen dragen geschulpte kragen van bruine zwammen en tussen de dennen is het mos bespikkeld met de hoedjes van duizenden minuscule paddestoeltjes.

Dit, deze finesse, is waar het om gaat. Waar alles over gaat.

17 km. Kaarten 40, 41, 42 uit: Drenthepad. Tussen Gasselte (halte Hoofdstraat d’Olde hof) en Exloo (halte Gemeentehuis) rijdt bus 59 (Arriva). Inl. tel. 0900 9292 of www.9292ov.nl