Aantrekkelijk instabiel

De politici zijn verrast. De burgers hebben gesproken. Het was een korte en heftige verkiezingscampagne. Dat was nadelig voor het maken van een afgewogen politieke keuze. Hoe langer een campagne duurt, des te beter voor de waarheidsvinding.

Er treden dan onbeheersbare externe factoren op (zoals journalistieke onthullingen), die een manipulatieve campagne op losse schroeven zouden zetten.

Vanwege de korte duur van deze verkiezingscampagne hoorden we steeds dezelfde slogans. Ik noem er een paar: Nederland moet socialer worden; het moet afgelopen zijn met interetnische verharding; we hebben voor de economische groei gezorgd; het gaat goed met Nederland; we zullen ervoor zorgen dat er geen voedselbanken zijn; we moeten werken aan de toekomst van Nederland; rijken worden rijker en armen worden armer; stop de tsunami van de islamisering. Deze slagzinnen verhullen de politieke waarheid.

De politieke slogans in een korte campagne lijken op een masker dat het tijdelijke gezicht en de identiteit van de politicus vormt. Het politieke theater wordt daardoor een gemaskerd bal.

De journalistiek had onvoldoende tijd om naar de inzichten en de politieke analyse te zoeken. Gaat het eigenlijk wel goed met ons? Zijn wij voorbereid op eventuele energiecrises die als gevolg van mondiale conflicten ons land kunnen treffen? Wat zouden daarvan de gevolgen zijn voor de verzorgingsstaat? Wouter Bos had al eerder aangegeven dat de verzorgingsstaat moeilijk te combineren is met immigratie. Maar op de vraag welk design het socialezekerheidsstelsel moet krijgen om de immigratie te kunnen opvangen, gaf hij geen antwoord. Niemand heeft hem er ook naar gevraagd. Hoe moet het verder met de integratie van moslims en islam binnen ons constitutioneel bestel? Daarbij denk ik aan de relatie tussen staat en religie, het behoud van de neutraliteit van de staat, en ten slotte de status van artikel 23 van de Grondwet.

De VVD was ineens partij van multinationals geworden. Met vier nietszeggende pagina’s, in de stijl van beleidsnotities van de multinationals, dacht deze partij een briljant economisch plan te hebben. Zo kun je wel de aandeelhouders uitleggen hoe de komende periode de problemen worden aangepakt en de winst gemaximaliseerd, maar ze vergaten dat een bedrijf iets anders is dan een samenleving. Een bedrijf hoeft alleen rekening te houden met rationele planmatige ontwikkelingen, terwijl in een samenleving het ook om begrippen zoals rechtscultuur en rechtsgevoel gaat. Een bedrijf wordt hiërarchisch geleid, de machtsstructuren van een samenleving zijn complexer en onoverzichtelijker. De economie zou een leeg begrip zijn zonder een maatschappijanalyse over die soevereine individuen. De VVD zag over het hoofd dat elk economisch perspectief moet berusten op een maatschappelijke samenhang.

En dan kom je meteen bij de zaken die de sociale cohesie zouden kunnen aantasten. De integratie van nieuwkomers bijvoorbeeld, het onderwijs, de veiligheid, de gezondheid en de immateriële en materiële sociale infrastructuur. Rutte kan op dit gebied veel leren van zijn voorganger Frits Bolkestein.

Daarnaast had de VVD een groot probleem, en dat heet Rita Verdonk. Een totaal mislukte minister: de criminaliteit is onder de nieuwe Nederlanders nog bijna even hoog als drie jaar geleden. Ook hebben we te maken met disproportioneel hoge werkloosheid onder hen. En er is nog steeds geen inburgeringswet. Haar masker tijdens dit gemaskerd bal was: „Ik ben Rita, ik ben streng, en ik weiger de gelukzoeker toe te laten.” Zij is helemaal geen ijzeren Rita, zij heeft helemaal niks gedaan. Zij heeft geen enkel serieus beleid gevoerd. Zij heeft alleen maar een aantal stevige uitspraken gedaan. Een echt strenge minister met een streng beleid moet nog komen. Een beleid dat cohesie schept: taal, onderwijs,veiligheid, werkloosheid, interculturele verhoudingen en de nog te bedenken constitutionele basis voor een meerkleurige samenleving.

Nederland gaat dicht voor de gelukzoekers, aldus Verdonk. Het is vreemd om dit van een liberaal te horen. Ik zou zeggen: meer succesvolle gelukzoekers en minder zielige van de verzorgingsstaat afhankelijke vreemdelingen.

De PvdA is tot mijn verbazing de verliezer van deze verkiezingen. De SP is het spiegelbeeld van Fortuyns beweging. En dat is een bron van instabiliteit. Ik vind het ook vreemd dat GroenLinks niet is beloond. De SP is nog steeds een partij met extreme opvattingen: het internationale gedachtengoed van de SP leidt tot isolationisme en het economisch denken van deze partij is ronduit neomarxistisch. De SP is ook de enige partij die de massabeweging en het partijprincipe als uitgangspunt heeft. Deze partij ziet het volk als de rechtstreekse gevolmachtigde. In dit opzicht is de SP de enige politieke partij die totalitaire trekjes vertoont. De winst van de SP is een zorgwekkende ontwikkeling voor onze rechtsorde. Omdat de macht van de SP in tegenstelling tot die van de andere partijen berust op de massabeweging en de partijorganisatie. Zij willen niet in de eerste plaats het ongenoegen representeren, ze willen het ongenoegen vooral organiseren. Daarom moet de SP nu de gelegenheid krijgen om te gaan regeren. Dan snappen ze dat Nederland meer is dan het plaatsje Oss en het neomarxistische geklets.

De winst van Geert Wilders moeten we toeschrijven aan het onvermogen van de VVD en PvdA om tijdens de verkiezingscampagne over het antiterreurbeleid en de politieke islam te praten. Nederland begint een aantrekkelijk instabiel land te worden. Ons wachten spannende jaren.