Aaf en Paulien drinken glühwein zonder pielemuizen

Kroonluchters en wildgerechten. Nee, Aaf Brandt Corstius en Paulien Cornelisse zijn niet in een kasteel op de Veluwe beland, maar in een vernieuwende strandtent te Zandvoort

We zijn op weg naar strandpaviljoen Take Five in Zandvoort, en willen alvast vingerknippen op Dave Brubeck. Maar dat lukt niet. Want onze vingers zijn bevroren. Of in ieder geval verkleumd. Zandvoort is een onprettig oord in de zomer, maar in de winter is het er nog vele malen onprettiger. Lopen over de boulevard in de striemende, horizontale regen langs vele lelijke torenflats is een slecht begin van een avondje uit eten. De enige Zandvoortenaar die we tijdens de barre tocht naar Take Five treffen, is gelukkig heel aardig. Daar, daar bij het lichtje, wijst hij, terwijl zijn hond ons op ongewenste plekken besnuffelt.

De paraplu van Aaf is een farce, en volstrekt doorweekt bereiken we Take Five (Paulien: „En dat tijdens de ZOGENAAMD warmste november OOIT!”). De ontvangst is gelukkig warm. Ten eerste is er het bord bij de deur, waarop snert en glühwein aangekondigd staan. En dan de serveerster, die meteen aanbiedt om onze jassen over de verwarming in de dames-wc te draperen. „Als ik ze gewoon aan de kapstok hang, zijn ze aan het eind van de avond nog doorweekt. Dat voel ik zo.” We mogen overal gaan zitten waar we willen, want er is verder maar één tafel bezet: een romantisch stelletje dat door het raam naar windhozen zit te kijken.

geciviliseerd

Take Five is een uniek instituut. Anders dan andere strandtenten wordt het niet bij de eerste de beste hagelbui met de grond gelijk gemaakt, maar is het 365 dagen per jaar open. Tweehonderd dagen per jaar kun je maar tot vier uur ’s middags van het uitzicht genieten, want daarna is het donker, maar it’s the thought that counts. En soms heb je middenin de winter gewoon zin om een fikse strandwandeling te maken, en dan is het prettig om opgevangen te worden in een geciviliseerd etablissement. Want geciviliseerd is het, bij Take Five! We hebben het hier over een strandtent met verscheidene kroonluchters. Een amuse die zomaar op tafel verschijnt. En niet van dat personeel dat op blote zandvoeten en met hun pielemuis in je oor de bestelling komt opnemen.

Aaf en Paulien: „Glühwein, graag!”

En al snel volgt de ene gang na de andere. Opmerkelijk is dat de menukaart niet uit saté en kibbeling bestaat (wat normaal des strandtents is), maar uit echte restaurantgerechten. Paulien eet de coquilles omdat ze nooit iets anders kan bestellen (lekker!) en Aaf de sushi van wilde zalm (ietwat kleffe rijst). Na deze subtiele zeedieren gaan we voor het grove wild. Het is tenslotte winter. Aaf eet gegrilde runderlende en Paulien neemt de hertenrug. Allebei even heerlijk – iets wat je niet direct zou verwachten in een strandomgeving. Of zou het wild geschoten zijn in het achterliggende duingebied? We durven het niet te vragen.

Mambomike

Paulien, reeds tipsy van de glühwein, stommelt naar de dames-wc, waar onze jassen lekker liggen te stomen. Ze komt terug met groot nieuws. „Vanavond is hier een salsacursus! Het stond op een poster! En de docent heet Michael MamboMike!” De rest van de avond gaat op aan het speculeren over hoe Michael MamboMike eruitziet.

Als we aan de koffie met lekkere chocoladedingetjes zitten, druppelen de salsa-aficionados binnen. Ze zien er gesoigneerd uit, met een roos in het haar bijvoorbeeld, en met hakjes door het zand. Hoe krijgen die mensen dat voor elkaar? De salsales wordt gegeven in een aparte ruimte. Af en toe vangen we een bronstige klank op, maar dat vinden we niet erg. Wij luisteren in ons gedeelte naar The Jackson Five en Nina Simone. En dat vinden we ook helemaal niet erg.

De koffie en dingetjes zijn al op, maar we hebben nog geen zin om naar buiten te gaan. Wie zegt dat we niet per ongeluk de zee inlopen? Want duisternis is een eufemisme voor wat er buiten plaatsvindt. Wat ook zo erg is: we zijn er nu pas achtergekomen dat we een gezellig taxi-arrangementje hadden kunnen arrangeren bij Take Five. Voor vijf euro heen en terug naar het station. Toe maar. Daar doe je het zelf niet voor.

Dan arrangeren we zelf maar een taxi terug. Want weer die dodenmars over de Boulevard Paulus Loot... (is Paulus Loot een strandgrootheid?)

Aaf: „Dat Nooit!”

In de taxi komen we tot een nieuwe definitie van ‘strandtent’. Die bevalt ons wel.

Take Five aan Zee, Boulevard Paulus Loot, met rug naar de zee rechts van het Casino, 023 – 5716119. www.tfaz.nl