Spaarlamp

Toen Johan Cruijff begin jaren tachtig weer in Nederland kwam spelen, vonden sommigen hem nog net zo goed als in zijn eerste Hollandse periode (tot 1973). Misschien wel beter. Zijn afgenomen actieradius compenseerde hij met zijn verstand. Pratend, passend en wijzend maakte hij achtereenvolgens Ajax en Feyenoord kampioen. Alsof wijsheid zelfs op een voetbalveld meer teweegbrengt dan actie.

Is ook de oude Phillip Cocu zeker zo goed, misschien wel beter, dan de jonge? Het lijkt er wel op. De jonge Cocu speelde een beetje de onzichtbare man, multi-inzetbaar in dienst van de cracks. Nu is hij 36 en draait alles om hem.

Dit seizoen loopt Cocu nog iets minder dan vorig seizoen, en hij denkt nog meer. Dat scheelt energie, en het resultaat is hetzelfde. Kijk eens hoe hij met dat ranke lichaam en die tanige poten van hem door de middencirkel gaat. Lichte tred, open ogen, kom maar hier met die bal. Zuinig en slim. Gaat de spaarlamp van Philips Sport Vereniging de bal ‘halen’ bij zijn verdedigers, dan krijgt hij hem ook direct, zonder aarzeling. Op die manier helpt het team hem; aanvoerder Cocu moet zo min mogelijk voor niets hoeven lopen.

Geef het team ongelijk; verspeelde energie van Cocu benadeelt het algemeen belang.

Zijn instinct en ervaring zorgen ervoor dat hij is waar het spel is. En aangezien hij na zijn terugkeer uit Barcelona (ook Cruijff kwam met een omweg via de Verenigde Staten terug uit Barcelona) een schijnbaar eindeloos vertrouwen van PSV heeft gekregen, zorgen zijn medespelers ervoor dat het spel is waar hij is. Cocu loopt nooit achter de feiten aan; de feiten lopen achter hem aan. Wie er een potje van maakt, krijgt een uitbrander en spelonderbrekingen benut hij voor tactisch advies aan teamgenoten. Een paar woorden volstaan, niemand spreekt hem tegen. Dat heeft de stille draver van voorheen dan toch maar bereikt.

Zonder Cocu lijkt PSV niet half zo goed. Na de 2-0 nederlaag in Liverpool schreef deze krant gisteren dat PSV zijn ‘angel’ had gemist. Haal het denkwerk van (de zieke) Cocu eruit en alle arbeid verliest z’n betekenis, lijkt het wel. Laatst zag ik hoe zijn hand tijdens het opzetten van een aanval iets naar achteren wapperde. Verdediger Carlos Salcido wilde naar voren rennen en dat leek Cocu een slecht idee. (Hoe had Cocu dat gezien? Hij keek de andere kant op, hij moest de bal controleren!) En reken maar dat Salcido inhield.

Het gebeurde tegen Ajax en dat was precies wat Ajax mist. Wat Feyenoord en AZ missen. Wat PSV normaal gesproken opnieuw kampioen maakt. Een leider die zijn teamgenoten met kleine handgebaartjes op hun plek houdt.