Praten ervaar ik als een stijlbreuk

Striptekenaar Erik Kriek, geestelijk vader van Gutsman, het aandoenlijke negatief van Superman, staat momenteel op het toneel.

Wat bent u aan het doen?

„Een jeugddansvoorstelling van choreograaf Job Cornelissen en regisseur Dick Hauser over Gutsman, de antiheld uit mijn stripalbums. Ik speel mezelf. Zittend achter mijn tekentafel ben ik de schepper van Gutsman, een rol van Job. Ik help hem, maar ik ben tegelijkertijd zijn rivaal: ik zit achter zijn bloedmooie vriendin Tigra aan, gespeeld door Francisca Rijken. Ik heb dus nogal dubbele gevoelens naar mijn eigen creatuur.”

Is dat omdat Gutsman zo’n sul is?

„Nou, sul… Hij is geen sul hoor. Natuurlijk is Gutsman automatisch een parodie op de klassieke superheld. Die heeft altijd een geheime identiteit. Gutsman niet, die heeft alleen maar zo’n superpak waarin hij wanprestaties levert. Maar die mannelijke ontoereikendheid is vrij algemeen. Gutsman is een archetype voor de man, voor de man zoals ik die zie. Kinderachtig. Wanhopig. Branieschoppend. Mild ironisch bedoeld natuurlijk.”

Waarin verschilt Gutsman Comics van Gutsman, de voorstelling?

„Mijn strips zijn in de loop der jaren geëvolueerd tot een soort soap, met steeds meer karakters en verwikkelingen. Voor op het toneel is dat allemaal te complex. Dus hebben we het stuk teruggebracht naar de oervorm, van, zeg maar, de eerste twee, drie albums. In de strip is Gutsman bezig met een queeste naar zijn eigen identiteit, in het stuk vloeit hij gewoon uit mijn pen.”

Hoe verbeeld je zoiets?

„Heel simpel. Dankzij een beamer kunnen we strakke silhouetten maken op het doek, en allerlei slapstickachtige grapjes uithalen. Je ziet bijvoorbeeld mijn silhouet aan het werk, en dan springt Job ineens op het toneel.”

Hoe ontstond eigenlijk het idee voor de voorstelling?

„Het was Jobs idee. Begin dit jaar kregen we geld en heeft hij Dick Hauser erbij gehaald. Ik had toen wel even zoiets van: shit, Dick Hauser. Een theaterveteraan. Die vindt die hele Gutsman natuurlijk niks, veel te kinderachtig.”

En?

„Bleek onzin. Dick gaf zelfs heel veel ruimte aan mijn ideeën. Mijn beeldverhaal is tekstloos, wat meer is dan alleen maar een gimmick: ik kan echt helemaal niks met tekst. Het mysterie en de magie van het tekstloze is in de dansvoorstelling bewaard gebleven.”

Voor teksttheater had je je niet geleend?

„Nee. Ik zou niet weten wat Gutsman en Tigra tegen elkaar moeten zeggen. Praten zou ik echt als een stijlbreuk ervaren. Dan wordt het ook al snel heel lollig, twee van die mensen in zo’n absurd kostuum die dan een Gesprek gaan hebben. Precies wat ik niet wil.”

Maar in de voorstelling zit wél muziek..

„Ja, bluegrass-muziek van de Blue Grass Boogiemen. Ben ik heel blij mee. Ik was aanvankelijk bang dat er zo’n ‘Las Vegas sleaze’ onder zou komen, of van die fifties rock‘n’roll. Vreselijk, dan zou het ineens heel campy worden. Mijn strip is gevoelig, het gaat over de liefde tussen man en vrouw. Die gevoeligheid wil ik behouden.”

Hoe is het om op het toneel te staan?

„Verslavend! Al die mensen, dat applaus! Tekenen is toch een heel eenzaam beroep…”

Hoe moet dat verder met die verslaving?

„Ik ga hier eerst nog heel erg van genieten. En dan cold turkey afkicken maar.”

Gutsman, de voorstelling. Door: Theatergroep Link. Choreografie: Jos Cornelissen. Regie: Dick Hauser. Muziek: Blue Grass Boogiemen. Tournee: t/m: 30 nov. Inl. www.gutsmandevoorstelling.eu/www.gutsmancomics.com.