Anti-Syrische uitvaart

In Beiroet woonden gisteren honderdduizenden Libanezen de begrafenis van Gemayel bij.

De plechtigheid liep uit op een anti-Syrische massademonstratie.

De waarheid, nadrukkelijk geschreven met hoofdletter, moet volgens Tamara Mansarati koste wat het kost boven water komen. „De waarheid over de moorden op Pierre Gemayel en Rafik Hariri én, heel belangrijk voor mij persoonlijk, ook een baantje, dat zijn de zaken waar ik nu voor bid”, zegt de 23-jarige studente die samen met haar moeder Margot en honderdduizenden andere christelijke en sunnitische Libanezen naar het Place des Martyrs in Beiroet is gekomen.

De plechtigheid in de maronitische St. George-kerk in de Libanese hoofdstad, ter nagedachtenis van Pierre Gemayel, het derde lid van de familie dat om politieke redenen is vermoord, is dan al uitgemond in een massale anti-Syrische demonstratie. Op het Martelarenplein roepen politieke leiders het publiek op de strijd voor een „onafhankelijk en vrij Libanon” voort te zetten.

„Ik was zeventien toen de burgeroorlog begon, ik wil dat drama niet nog een keer meemaken”, overstemde mevrouw Mansarati het lawaai van scanderende studenten, opgewonden toespraken en de zingende baritons die via de luidsprekers de verdiensten van de gedode leiders bejubelen. Moeder en dochter, die gouden kruisbeeldjes dragen, menen samen met duizenden anderen, al te weten wie de moordenaars zijn. Maar internationale waarheidsvinding –het VN-tribunaal dat de moord op oud-premier Hariri onderzoekt zal ook de aanslag op Gemayel behandelen – beschouwen zij als een politiek pressiemiddel om de invloed van Syrië verder terug te dringen.

„De Syriërs en hun aanhangers. Het zijn de Syriërs die Libanon kapot willen maken”, weten de tweetalige (Frans en Arabisch) vrouwen zeker. Tamara: „Wij bevinden ons temidden van vijanden: Syriërs, Iraniërs, Hezbollah en de Israëliërs. Zij gebruiken ons land om hun conflicten uit te vechten en daar hebben wij helemaal genoeg van.”

De christelijke Pierre Gemayel van de Falangistische Partij was in de traditie van zijn familie en zijn beweging anti-Syrisch en dat gold ook voor de sunnitische leider Hariri, wiens postergrote portretten in aantal de beeltenissen van Gemayel overtreffen. Sunnitische families uit Baalbek in het oosten en Tripoli in het noorden zijn daarom en masse naar Beiroet gehaald door al-Mustaqbal (De Waarheid), de beweging van Hariri’s zoon Saad. Hij denkt dat de moordenaars van Hariri en Gemayel identieke bedoelingen hebben: Libanon ontwrichten om de Syrische invloed te herstellen.

Langs de route van Gemayels woonplaats Bikfaya tot in het centrum van Beiroet hebben zich pantservoertuigen opgesteld, duizenden politieagenten en speciale eenheden bewaken de demonstratie. De eenheden zijn uiterst nerveus, omdat zij massale demonstraties van de aanhangers van Hezbollah vrezen. De christenen en de sunnieten mogen in groten getale de straat zijn opgegaan, maar als Hezbollah het ordewoord geeft verbleken de inspanningen van de „kinderen van de cederrevolutie”. Hezbollah eist het aftreden van de huidige regering en wil dat er nieuwe verkiezingen worden georganiseerd.

Kerkklokken luiden, hier en daar worden portretten van de christelijke president Emile Laoud verbrand, omdat hij door de verdeelde christelijke gemeenschap en de aanhang van Hariri wordt beschouwd als een pro-Syrische „spion”. Laoud, een maronitische christen, wordt door Syrië gesteund. Maar net als in 2005 heeft de demonstratie een overwegend goedaardig, om niet te zeggen lief karakter. De grimmigheid ontbreekt van Hezbollah-manifestaties, of van betogingen in de Palestijnse gebieden. Er worden geen wapens gedragen, er wordt niet geschoten.

De demonstratie is een staalkaart van anti-Syrische, anti-Hezbollah en anti-Iraanse partijen en groepen. Even opvallend is dat de shi’ieten van Hezbollah ontbreken, net als de christelijke aanhangers van oud-generaal Michel Aoun, nu lid van het parlement.

De Beweging van de 14de maart, door Saad Hariri in het leven geroepen na de moord op Hariri, is sterk vertegenwoordigd; het jonge modieuze volkje mengt zich gemakkelijk met de meer traditionele sunnitische moslims en christelijke leden van de Falange. Ook de oud-strijders van de Forces Libanais, de grootste christelijke militie tijdens de burgeroorlog van 1975 tot 1990, roeren zich krachtig.

Het zijn potige kerels van gevorderde leeftijd met bloed aan hun handen. Onder hen is een voormalig majoor, Tony Abu Gaely (62). „Net als iedereen hoop en bid ik dat er geen burgeroorlog komt. Maar als de Syriërs doorgaan met het vermoorden van onze leiders en Hezbollah niet inbindt, sta ik als eerste klaar om mijn land en regering te verdedigen.”

Begrafenis in beeld: http://news.bbc.co.uk/2/hi/ in_pictures/6176050.stmof 75196 naar 7585