Ik dacht dat ik de enige was met een stemformulierneurose

Haar beveiligers waren al bij het stembureau aangekomen, en stonden opzichtig onopvallend te doen voor de ingang. „Komt ze zo?”, vroeg een fotograaf aan ze. „Wie?” vroegen de beveiligers. „Femke!”, riep de fotograaf.

„Weten we niets van”, zeiden de beveiligers. En gaven mij een knipoog. Ik mocht delen in hun zogenaamde geheim. Ik zag er kennelijk niet moordlustig uit.

Ik was ook niet moordlustig, want ik vind Femke Halsema, en dat durf ik een dag na de verkiezingen wel te zeggen, een geweldige vrouw. Niet alleen qua ideeën, maar ook qua mens. Gek zou ik ervan worden, als iedereen over me heen viel omdat ik een aardappel in mijn keel zou hebben, te lang of juist te kort haar, te veel op tv zou zijn, te knap, te emotioneel, te koel, te groen, te links, te rechts, te vrouwelijk, te mannelijk, te scherp, te soft.

Ik zou me terugtrekken in mijn huisje in Amsterdam-Oost met Bruno en Suzy en nooit meer wat van me laten horen. Maar Femke bleef gewoon doorbrommen en debatteren en zeggen dat we binnen no time zouden verdrinken als we niet op haar zouden stemmen.

Daar kwam ze aan, met dat wollen dasje om dat ze de hele campagne heeft gedragen. Ze stevende langs de pers en dook het stemhok in. In het hok naast haar stond een moslimvrouw in een paars broek-tuniek-hoofddoek-ensemble te stemmen. Goed gecast.

„Ik ben altijd bang dat ik het verkeerde vakje invul”, zei Femke toen ze klaar was. Ik dacht dat ik de enige was met een stemformulierneurose. Altijd sta ik minutenlang te dubbelchecken. Vakje... naam... vakje... dat vakje, toch?... ja... die naam... vakje... inkleuren.

Femke en de cameraploegen verlieten het lokaal, en daarna kwam de moslimvrouw uit haar stemhok. Ze leek niets gemerkt te hebben van het mediacircusje, zo verdiept was ze in haar formulier geweest.

„Heeft u gezien wie er naast u stond te stemmen?”, vroeg ik haar. „Nee.” „Femke Halsema”, zei ik. „Oh”, zei de vrouw. Ik vroeg: „Kent u Femke Halsema?” „Nee.” „Kent u GroenLinks?” „Nee.”

Ik liep weg en vroeg me af welke partijen de vrouw wel kende, en op wie ze net gestemd had. Wie weet leed zij aan het tegenovergestelde van een stemformulierneurose, en vulde ze gewoon maar wat in. Misschien had Geert Wilders uit een heel onverwachte hoek een stem gekregen.

Aaf Brandt Corstius