Wedergeboorte na nu-metal kostte jaren en kilo’s

CD Rock

Deftones: Saturday Night Wrist Maverick /Warner

‘U,U,D,D,L,R,L,R,B,A,SELECT, START.’ Deze code levert bij een spelcomputer doorgaans een nieuw leven op. Zo’n cheat had de Amerikaanse formatie Deftones hard nodig. Elf jaar na hun veelbelovende debuut Adrenaline in het genre dat toen nog nu-metal heette, was de rek eruit.

De opname van hun vijfde plaat werd een worsteling van drie jaar. Dat is te horen. Op Saturday Night Wrist is zanger Chino Moreno weer een aantal kilo’s aangekomen, inclusief een paar pond pathos.

De combinatie van keihard brullen (Rats!Rats!Rats!) en weemoedig huilen (Cherry Waves) is gebleven, alleen overstemt zijn galmende klaagzang het groepsgeluid. In die Grote Chino Show is het begeleidingsbandje alleen nog in de verte te horen. En dat is jammer omdat juist Chino’s stemmingswisselingen dit keer ook muzikaal goed uit de verf komen: ingetogen klinkt Deftones steeds beter.

Onsterfelijkheid levert het voorlopig nog niet op.

Frank Provoost