The Beatles geremixt door Cirque Du Soleil

CD pop

The Beatles, Love

EMI

Ineens is het ‘forty years ago today’: luisterend naar liedjes als Get Back, I Am The Walrus en Revolution, lijken ze gister te zijn opgenomen. Hoe dat mogelijk is – veertig jaar na dato, en bij nummers die zozeer tot het collectief geheugen zijn gaan behoren dat ze eerder vervelen dan opwinden? Het kan doordat ze zijn geremixt en bewerkt door de vijfde Beatle van weleer: George Martin, samen met zoon Giles. Daarvan is Love, de cd met 26 herziene Beatles-liedjes, nu het resultaat.

Er was genoeg reden om argwanend te zijn. Love is de soundtrack bij de gelijknamige musical over TheBeatles, gemaakt door Cirque Du Soleil, uitgevoerd in Las Vegas. John Lennon zelf wilde nooit optreden in Las Vegas, dat zou hetzelfde zijn als ‘een trip naar de hel’, zei hij ooit. Een Cirque Du Soleil-musical over The Beatles klinkt naar kitsch, en het idee van remixen lijkt overbodig. Wat is er aan de nummers te verbeteren?

Dat dachten de nog levende Beatles en de weduwen Harrison en Lennon ook. Vanaf het moment dat vader en zoon Martin in 2003, in de Abbey Road-studio met hun werk begonnen moesten ze rekenschap afleggen; iedere opname werd door de Beatles en hun erfgenamen gekeurd. Uitgangspunt was dat Martin en Martin uitsluitend gebruik zouden maken van bestaande opnamen van destijds, die dus ooit door de vier Beatles zelf zijn ingespeeld. Maar met de moderne techniek is van alles te doen. Zo hadden Martin & zoon als grap een reggae-versie van Hey Jude gemaakt. „Je had het gezicht van Paul McCartney moeten zien”, vertelde George Martin in de Britse krant The Guardian. ,,Maar hij zei alleen ‘I don't think that really goes”’.

De bedoeling van het remixen was dat de geluidskwaliteit werd opgekrikt. George Martin was in de jaren zestig een studio-pionier. Het lukte hem om met slechts vier of acht sporen opnamen te maken van een orkest, de band en geluidseffecten. Dat deed hij door middel van ‘sound on sound’: door voltooide opnamen steeds ‘weg te schrijven’ naar één spoor, en op de andere sporen iets nieuws op te nemen. Daardoor klonk het resultaat wel ‘vol’. Nu heeft Martin de oorspronkelijke tracks opnieuw gemixt tot een prachtig breed geluid, met satijnzachte basklanken in Something, en kraakheldere samenzang in de koortjes.

Maar belangrijker dan de geluidskwaliteit zijn de veranderingen. Dat wat tevoren een gotspe leek, blijkt een cadeau. Martin werkte niet alleen met de bestaande opnamen van The Beatles, hij werkte ook in hun geest. Het is alsof er destijds bij iedere muzikale beslissing twee opties waren. Toen kozen ze de een, nu laat Martin ons die andere mogelijkheid horen. Hij plaatst bestaande stukken in een andere volgorde, voegt een slide-gitaar toe of een huiveringwekkende stemmencollage, zoals in I Want You. Het is even wennen dat in deze versie van While My Guitar Gently Weeps juist de gitaar uit de titel ontbreekt, want die werd vervangen door het enige splinternieuwe Martin-arrangement, van uitsluitend strijkers. Indrukwekkend zijn de zinderende gitaar in Strawberry Fields Forever, het onsporende intro van I Am The Walrus, de gierende distortion van Revolution. De veranderingen zijn nooit dramatisch. Maar juist die kleine verrassingen geven je een nieuwe invalshoek om naar deze schoonheid te luisteren. Het is om te huilen – van ontroering.