Reïncarnatie jaren ’90 rave klinkt als rave

New rave is de reïncarnatie van het rave-fenomeen uit de vroege jaren negentig.

Klaxons is een van de bands waar op London Calling het meest naar uitgekeken wordt.

Popmuziek bijt zichzelf frequent in de staart, waarna er weer een stijl, genre of trend in de recycling gegooid wordt. Nu is het weer de beurt aan new rave, de reïncarnatie van rave uit de vroege jaren negentig. Op London Calling spelen komende vrijdag en zaterdag in een uitverkocht Paradiso Klaxons en Metronomy, vertegenwoordigers van dit fenomeen.

Klaxons is een van de bands waar het meest naar uitgekeken wordt, en zij staan te boek als een van de voortrekkers van de nieuwe scene. Volgens geruchten, die de bandleden druk ontkennen, had de grote platenmaatschappij Polydor een half miljoen pond voor de band over. Op de vorige editie van London Calling speelde Shitdisco, een aanstekelijk Schots gezelschap dat geregeld met Klaxons toert onder de noemer New Rave. „We werden door tijdschrift NME geïnterviewd in dat kader”, zegt Joe Reeves van Shitdisco. „Alleen, toen was er nog sprake van alt.disco of zoiets. Later hadden ze er new rave van gemaakt. Nou ja.” „Het geeft wel een handig kader aan zulke bands”, zegt Ben Kamsma, geestelijk vader van London Calling, die erg enthousiast is over Shitdisco en nog ‘moet zien’ wat Klaxons ervan maken. „Mensen begrepen eerst niet wat zulke bands wilden. Zulke bands staat een dansfeest voor ogen, vandaar dat hun nummers op het eerste gehoor op elkaar lijken. Plak je er een etiket op, dan snappen de mensen het wel.” Ook Joe Reeves van Shitdisco ziet de voordelen. „Vroeger deden we wel optredens met bands die de helft van de tijd ballads speelden. Als je nu op een new rave-avond speelt, weet je wat je te wachten staat.”

Rave betekent verschillende dingen. Het is een gangbaar woord voor feesten , al of niet met een illegale status. Maar in het Engels van begin jaren negentig ging het ook staan voor een bepaalde muzikale stijl: hard, brutaal, enigszins beperkt, vaak drijvend op een primitief soort break-beats en op vrolijke samples uit de wereld van de kindertelevisie.

Het is dat geluid waarop de new rave-generatie van vandaag de dag heet terug te vallen. Dat en de uiterlijke parafernalia van die stijl: neonkleuren, ‘glowsticks’, de van de iets oudere acid house doorgegeven smileys.

Het geluid van bands als Klaxons, Shitdisco en het Noorse Datarock, ook present op die New Rave-toer, ligt ook weer geen mijlen ver van de hoekige, op nerveuze dansritmes en repetitieve patronen gebaseerde punkfunk, zoals die alweer een paar jaar door hippe bands in de recycling wordt gegooid. Shitdisco erkent ruiterlijk de schatplichtigheid aan de oude disco van Giorgio Moroder en cultfiguur Arthur Russell.

Maar er is wel een verschil tussen enerzijds punkfunk- en neopostpunk-horden en enerzijds de new rave-generatie. Dat zit misschien meer in de uiterlijke stijl dan in de muziek. Punkfunk-bands hebben, net als de talloze groepen die zich door de jaren tachtig laten inspireren, vaak een wat donkere, killere uitstraling. Alsof met de grooves van die dagen ook het economisch en sociaal gure bewind van Margaret Thatcher herleeft. Terwijl bijvoorbeeld Shitdisco dansen, feesten en andere vormen van kleurrijk hedonisme tot principe verheven heeft, juist als reactie op het heersende sociale en politieke klimaat. „Zo leuk is het niet in Engeland nu”, zegt Reeves. „Door onze eigen feesten te geven, soms op bizarre plekken, nemen we ons lot in eigen handen.”

London Calling (zonder Shitdisco) met: Klaxons, Metronomy, Automatic, Little Man Tate, Bromhead Jackets, Jamie-T, Guillemots, The Young Knives, The Maccabees, Mumm-Ra: 24 en 25/11, Paradiso Amsterdam. Zie www.londoncalling.nl of 26013 naar 7585