In het water niets  meer te bewijzen

Na maanden van speculaties over zijn sportieve toekomst sprak Ian Thorpe gisteren het verlossende woord.

Hoewel pas 24 jaar stopt de Australiër met topzwemmen.

Hij leed al enige tijd aan wat in zwemmerskringen meesmuilend het ‘Inge de Bruijn’-syndroom wordt genoemd; vervelen deed Ian James Thorpe zich niet, verre van dat zelfs, maar het zwembad zag de vijfvoudig olympisch kampioen zelden of nooit meer. Hij was, net als de 33-jarige zwemdiva uit Barendrecht, vooral druk met zelfexpressie op het droge: acteren, kleding ontwerpen en – dat ook – sponsors behagen.

Zwemmen was bijzaak geworden, zoals de Australische media de voorbije twee jaar meer dan eens constateerden. Ten overvloede bijna zette The Sydney Morning Herald maandag het privéleven en de zakelijke beslommeringen van ’s lands grootste zwemmer uit de geschiedenis nogmaals op een rij. Conclusie: Thorpedo heeft in het zwembad niets meer te zoeken, want niets meer te winnen.

Op een drukbezochte persconferentie, rechtstreeks uitgezonden op de Australische televisie, onderschreef Thorpe die slotsom gisteren. Het 24-jarige fenomeen uit Sydney, goed voor onder meer elf wereldtitels, stopt met de topsport. „Ik ben eigenlijk veel te jong om te stoppen. Ik zou eigenlijk ook niet moeten stoppen, maar er is echt wel iets te vieren. Ik heb een prachtige carrière gehad”, zei de meest gedecoreerde zwemmer uit de rijke, Australische sportgeschiedenis, die reeds op vijftienjarige leeftijd zijn eerste wereldtitel won.

Na de Olympische Spelen van Athene (2004) kwam langzaam maar zeker de klad in zijn carrière. Hij kon simpelweg de motivatie niet meer opbrengen om dagelijks de noodzakelijke offers te brengen in het zwembad en krachthonk. Niet voor niets week ‘de diesel’ de laatste jaren al uit naar de hem lange tijd vreemde 100 meter vrije slag, het koningsnummer van de zwemsport en sinds zeven jaar het domein van zijn collega en vriend Pieter van den Hoogenband. Bovendien werd Thorpe getroffen door de ziekte van Pfeiffer, en zou hij last hebben van een blessure aan de hand. Serieuze wedstrijden meed hij.

Opgejaagd door de Australische pers week de pupil van trainer-coach Tracey Menzies uit naar Los Angeles. Maar ook daar vond hij geen rust. Hij kon geen stap buiten de deur zetten of hij werd ‘overvallen’ door een of meerdere journalisten. En de vraag die telkens terugkeerde was deze: keerde hij ooit nog terug op het hoogste niveau?

Gisteren volgde het antwoord. Al hield Thorpe wijselijk een kleine slag om de arm met het oog op de Olympische Spelen in Peking (2008). „Ik sluit nooit iets uit, maar zie het niet gebeuren.”

Een ‘normaal’ leven was Thorpe niet gegund, nadat hij in januari 1998 zijn eerste wereldtitel behaalde (400 m vrij) ten overstaan van het eigen, zwemmaffe Australische publiek in Perth. „Ik heb geprobeerd me te verstoppen”, bekende Thorpe gisteren. „Ik ben erachter gekomen dat dat niet werkt.”

Tijdens zijn verblijf in Californië drong het besef door dat het einde van zijn loopbaan nabij was. „Toen mijn lichaam weer fit raakte, gebeurde hetzelfde met mijn geest. Toen ik naar mezelf keek, zag ik niet alleen de zwemmer Thorpe maar ook de mens. Ik had alleen even de tijd nodig.”

Jacco Verhaeren, coach van onder anderen Van den Hoogenband, typeert de kwelgeest van zijn pupil als „een icoon van onze sport”. Memorabel noemt de technisch directeur van de Nederlandse zwembond het heroïsche gevecht dat Thorpe en Van den Hoogenband ruim zes jaar geleden, bij de Olympische Spelen in Sydney, uitvochten op de 200 meter vrije slag. VdH won, tot verbijstering van het Australische publiek. Nog geen jaar later in Japan, het land waar hij aanbeden wordt als een halfgod, nam Thorpe revanche, met een verbluffend wereldrecord: 1.44,06.

Thorpes grootste kracht was gelegen in zijn ongeëvenaarde uithoudingsvermogen en dito stuwkracht, die de reus (100 kilo en 1 meter 95) met de veelgeprezen zwemvliezen (schoenmaat 52) in staat stelde om als een speedboot door het water te gaan. „Vooral met zijn benen kon hij een enorme snelheid ontwikkelen, al mocht zijn armslag er ook zijn”, zegt Verhaeren. In tegenstelling tot veel van zijn collega’s hanteerde Thorpey de ‘glijslag’: de ene arm haalde de ander in. „Als hij meer ritme in zijn armslag had weten te krijgen, was hij vermoedelijk nog sneller geweest”, weet Verhaeren.

Zorgen om zijn financiële toekomst hoeft Thorpe zich niet te maken. Zijn exclusief op de markt gebrachte ondergoed leverde hem een fortuin op via een luxe winkelketen in Australië. Hij verkocht bovendien zijn aandelen in het bedrijf So Natural voor miljoenen. „Ik word niet gedreven door geld. Ik prijs me gelukkig dat ik financieel een stevige basis heb”, zei hij gisteren.

Persoonlijke geldschieters als Adidas, Qantas en Telstra hebben zich langdurig verbonden aan de drievoudig wereldrecordhouder, of die zijn zwemcarrière nu wel of niet zou voortzetten. Ook in dat licht bezien was hij het zwembad al lang en breed ontstegen.

Bezoek Ian Thorpes website op www.ianthorpe.com of 77803 naar 7585