‘Ik mis soms nog wel de warmte’

Naam: Raymond den OtterLeeftijd: 41 jaarOude baan: eigen baas als consultant (bedrijfsadviseur) in Nieuw-ZeelandNieuwe baan: helpt met het opzetten van een onderzoeksbureau in e-learning en training

Hoe kwam je in Nieuw Zeeland terecht?

„Begin jaren negentig werkte ik als creatief talent voor reclamebureaus, voornamelijk als fotograaf. Ik was voortdurend op reis, sliep in studio’s. Ik was ook een van de eersten met een mobiele telefoon, toen nog een soort jerrycannetje. De functie vond ik leuk, maar ik werkte me helemaal over de kop. Ik was wel creatief, maar niet goed in ondernemen en zakelijk denken. Ik werk óf vierentwintig uur per dag, óf niet. In ’95 raakte ik overwerkt. Om tot mezelf te komen ben ik eerst vijf maanden ski-instructeur geweest in Oostenrijk. Daarna bracht de liefde me in Australië. Daar ben ik geheadhunt door een consultantbedrijf, en kwam ik juist helemaal in het bedrijfsleven terecht. Ik heb verschillende functies als bedrijfsadviseur gehad, en op kosten van de baas een MBA-opleiding gedaan. In 2001 ben ik in Nieuw-Zeeland een eigen consultancybedrijf begonnen. Tot ik dit jaar weer naar Nederland verhuisde.”

Waarom ben je teruggekomen?

„Mijn Nieuw-Zeelandse vrouw en ik hebben een tweeling van drie. Ik wilde dat ze ook Nederlands zouden leren. Een kennis liet me weten dat hij een nieuw bedrijf wilde opzetten in onder andere trainingen voor grote ondernemingen en e-learning, leren via internet. Hij kon hulp gebruiken. Ik heb nog geen spijt gehad van de stap, al mis ik soms de warmte. Ik ben niet meer gaan verdienen, maar woon nu wel op dertig meter van mijn werk. In mijn oude baan moest ik vaak op zakenreis naar Australië. Ik mis het leven als zelfstandige niet, want mijn werkgever geeft me alle ruimte. Ik ben nog steeds onafhankelijk in mijn werk. En ik zie mijn baas als een soort mentor.”

Beschouw je jezelf als een jobhopper?

„Dat ben ik in het verleden wel geweest. Inmiddels ben ik oud en wijs genoeg om te beseffen dat ik ergens mijn tent op moet zetten. Ik heb een gezin. Maar ik ben blij met alle verschillende ervaringen die ik heb opgedaan. Jobhoppen zie ik als iets positiefs, als een meerwaarde voor jezelf. Tijdens sollicitatiegesprekken heb ik mijn carrièrepad altijd goed kunnen verantwoorden. Deze laatste carrièrestap was geen promotie, maar een stap opzij. Het maakt me niet uit wat er op mijn visitekaartje staat, als ik maar een mooie nieuwe ervaring heb. Mijn grootste angst is dat ik op mijn sterfbed spijt zou hebben over de manier waarop ik geleefd heb. ”

Janna Laeven