Ik heb nu een dromendagboek

Gael García Bernal is het alter ego van regisseur Michel Gondry. ,,Het maken van ‘The Science of Sleep’ heeft mijn dromen absurder gemaakt,” zegt de Mexicaanse acteur.

Gael García Bernal Foto Reuters Actor Gael Garcia Bernal arrives for the screening of "Babel" on the closing night gala of the London Film Festival at The Odeon in Leicester Square, London November 2, 2006. REUTERS/Luke MacGregor (BRITAIN) REUTERS

Nee, dolfijnen zitten er niet in The Science of Sleep. Maar verder zijn er weinig droombeelden van Gael García Bernal die níet in de nieuwe film van de Franse regisseur Michel Gondry zijn terechtgekomen. De Mexicaanse acteur, die nu ook in de Nederlandse bioscopen te zien is in Babel, bereidde zich samen met Gondry een jaar lang voor op de film over Stéphane die ’s nachts een duizelingwekkend druk droombestaan leidt en daarom overdag te weinig tijd overhoudt voor zijn verliefdheid op buurmeisje Stéphanie. Op verzoek van de regisseur hield Bernal een dromendagboek bij, vertelde hij op het Filmfestival van Berlijn, waar de film zijn wereldpremière beleefde: ,,Volgens Michel is het ’t beste om zodra je wakker wordt je dromen op te schrijven. Het is belangrijk om daarbij je hoofd stil te houden, want als je eenmaal je hoofd bewogen hebt, vergeet je ze meestal. Dus dan lag ik verstijfd in bed met mijn armen woest naar papier en pen te graaien om mijn droom te noteren. Dat was pas een nachtmerrie.”

Hoe heeft u zich voorbereid op de vliegscènes?

„Ik heb alles gelezen: Freud, astrologie, numerologie. Maar het dromen zelf was het beste. Iedereen die in zijn dromen vliegt hanteert een andere techniek om te starten. Sommige mensen nemen een aanloop, anderen springen ergens vanaf. Voor mij is het meer als zwemmen. Alsof je op de lucht drijft. Dat hoefde ik me alleen maar voor te stellen. En dat is wat ik als acteur gelukkig goed kan.”

Wat heeft u vannacht gedroomd?

,,Over een baseballwedstrijd tussen leeuwen en beren. Dat is een typische Stéphane-droom, al waren het geen knuffeldieren, maar echte. Vaak droom ik abstract, in kleuren, zoals in de openingsbeelden in de film. Het maken van The Science of Sleep heeft mijn dromen absurder gemaakt. Alsof er ergens een deur in mijn onderbewuste is opengegaan. Ik droom nu ook veel bewuster. Laatst droomde ik bijvoorbeeld dat een goede vriend van mij stierf. Ik huilde in mijn slaap. Toen ik wakker werd was ik nog steeds verdrietig. Uiteindelijk heb ik daarvan gemaakt dat als je over iemands dood droomt, je daarmee die persoon eigenlijk alleen maar meer levend voor jezelf maakt. Dat is vast mijn Mexicaanse erfenis, met z’n Dag van de doden.”

Stéphane weet niet altijd of hij slaapt of waakt. Weet u welke delen in de film ‘echt’ en ‘droom’ zijn?

„The Science of Sleep speelt zich af op verschillende niveau’s. Je hebt het echte leven, de dromen, Stéphane’s droomshow, waarin hij z’n dromen en de werkelijkheid becommentarieert en dan nog een vierde laag waarin je niet zeker weet of het een droom is of werkelijk waar. Die scènes hebben we op verschillende manieren gedraaid: alsof het echt was, alsof het fantasie was, en alsof we het zelf ook niet wisten. Michel heeft daaruit in de montage een keuze gemaakt. Hij wist het volgens mij ook niet. Hij zet zijn films niet als een puzzeltje in elkaar. Gondry is een echte handwerkman. Hij lijkt enorm op Stéphane, niet op hoe ik hem speel, maar op de Stéphane uit het scenario. Dit is zijn kijk op de wereld.”