Traditonele ‘Lustige Witwe’ bij Opera Zuid

Voorstelling: Die lustige Witwe van F. Léhar door Opera Zuid/Limburgs Symphonie Orkest o.l.v Jan Stulen. Regie: Stephan Mettin. Decors: Joachim Griep. Gezien: 18/11 Theater aan het Vrijthof, Maastricht. Tournee t/m 12/12. Inl.www.operazuid.nl

In Duitsland is het traditie de donkere dagen te verlichten met operette. Als artistiek leider van Opera Zuid importeert Miranda van Kralingen die gewoonte nu ook naar beneden de Nederlandse rivieren met een nieuwe productie van Franz Léhars operette Die lustige Witwe, rijk aan champagneflessen (met dank aan restaurant Beluga in Maastricht), zwierende rokken en hupsende animeermeisjes.

Regisseur Stephan Mettin, die vorig seizoen bij Opera Zuid een wankele Don Giovanni realiseerde, maakt ‘het lustige weeuwtje’ zo licht mogelijk. Politieke verwijzingen, waar de kluchtige handeling over het dreigende staatsbankroet van Pontevedro (lees: Montenegro) in potentie wel aanleiding toe biedt, worden consequent vermeden. Het sfeervolle, eenheidsdecor en de tijdloze kostuums sluiten daarop aan, met een chambre separé van rode rozen en een sterrenhemel van fonkellampjes op zwart fluweel.

Scenisch ligt de focus puur op de amoureuze beslommeringen, en dan vooral die van weduwe Hanna Glawari. Haar kapitaal moet voor Pontevedro worden behouden door een nieuw huwelijk met een Pontevedrijnse man, bij voorkeur Graaf Danilo Danilowits. Door Die lustige Witwe uit te kleden tot die zeepbellichte essentie, hangt veel af van het acteerwerk en de choreografietjes, waarin de zangers zonder uitzondering meer sprankelen dan in hun vocale aandelen. De Duitse dialogen blijven daardoor steeds net verteerbaar, en zijn vooral door acteur Roman Kohnle (Njegus) soms zelfs van een aanstekelijke meligheid.

Eveneens naar Duits model werkt Opera Zuid nu met een ensemble van jonge zangers, dat in alle producties (er volgen nog Rusalkavan Dvorák en Carmen van Bizet) de dragende rollen zingt. Sopraan Francis van Broekhuizen is één van hen, en hoewel ze vocaal niet de verfijning brengt die Lehars zoetgevooisdheid eist, is haar Hanna Glawari wel geloofwaardig en innemend; een rijke boerendeerne die met haar vette lach de salons opfleurt en haar zachte kant bewaart voor jeugdliefde Danilo Danilowitsj; een uitstekend getypecaste Willem de Vries.

Dirigent Jan Stulen is hoorbaar ervaren in dit genre. Hij weet waar hij het oplettend en warmbloedig spelende Limburgs Symphonie Orkest even extra moet aanzwengelen voor een pittige polka of een catchy cancan (Ja, das Studium der Weiber ist schwer ), die na afloop dan ook collectief werd nagehumd.