Mevrouw Rhythm

Ruth Brown, die vrijdag op 78-jarige leeftijd overleed, was een invloedrijk rhythm & blues zangeres die mede de weg bereidde voor de rock ‘n’ roll en de soul.

Ruth Brown had als rhythm & blues zangeres in de jaren vijftig zoveel invloed, dat ze ‘Miss Rhythm’ werd genoemd. Samen met R&B-zangers als Ray Charles en Big Joe Turner vormde zij de brug tussen de jazz van de jaren veertig , de rock ‘n’ roll van de jaren vijftig, en de soulmuziek van de jaren zestig.

Popzangeres Bonnie Raitt zei in een reactie: „Je kan haar invloed bij iedereen horen, van Little Richard tot Etta James, Aretha Franklin, Janis Joplin en Christina Aguilera. Ze had een combinatie van uitdagende gevatheid en onschuld, en ze was extreem funky.”

Hits als Mama,He Treats Your Daughter Mean en 5-10-15 Hours vormden de financiële en artistieke basis voor platenmaatschappij Atlantic, die pas echt goed binnenliep toen de Afro-Amerikaanse R&B in de rock & roll rage werd omarmd door een blank miljoenenpubliek. Het R&B-label werd wegens het financiële fundament dat Browns hits legden, ook wel ‘The House that Ruth Built’ genoemd. In de jaren tachtig kwam Brown tegenover haar oude platenmaatschappij te staan, toen zij zich inzette voor de rechten van uitvoerende artiesten als zijzelf, die zeker in de beginjaren van de popmuziek weinig terugzagen van hun werk.

Brown werd in 1928 als Ruth Weston geboren in Portsmouth (Virginia). Zij maakte haar debuut toen haar vader, die kerkdirigent was, haar als vierjarige in de kerk achter de piano zette. Op haar zeventiende liep ze weg van huis.

Aanvankelijk wilde Brown, die werd beïnvloed door jazz-chanteuses als Sarah Vaughan, Billie Holiday, en Dinah Washington, graag ballades zingen, maar Atlantic wilde liever snelle, ruige dansnummers. Brown werd de best verkopende Afro-Amerikaanse zangeres van de jaren vijftig.

In de jaren zestig kwam er een einde aan het succes. Brown trouwde met een politie-agent en werd assistent-onderwijzeres en dienstmeid. Sinds de jaren zeventig volgde een bescheiden comeback. Ze speelde de dj Motormouth Maybelle in John Waters’ film Hairspray (1985) en kreeg een Tony Award voor haar rol in de revue Black & Blue (1988). In 1993 werd zij opgenomen in de Rock ‘n’ Roll Hall of Fame.