Een moralistische heksensabbat

Cabarettoneel: Het goede lichaam van Eve Ensler , door Bos Theaterproducties. Tournee t/m 1 april. Inl. 020-4211221 of www.bostheaterproducties.nl.

Wanneer de royaal geschapen Wimie Wilhelm opkomt in lingerie en haar billen uitbundig laat schudden, gillen de vierhonderd vrouwen in de zaal zo luid dat de vijftig aanwezige mannen zich ongenode gasten op een heksensabbat voelen. Wilhelm is de vaste actrice in Het goede lichaam van Eve Ensler, het vervolg op haar internationale hit De vagina monologen. Gedurende de tournee wordt Wilhelm terzijde gestaan door een wisselende poule actrices.

De Amerikaanse auteur Ensler schreef wederom een reeks humoristische monologen over vrouwenproblemen gebaseerd op interviews. Dit keer gaan ze over eetproblemen, zelfhaat en cosmetische operaties; de wanhopige pogingen die vrouwen doen om in het ideaalbeeld te passen. Meer nog dan bij De vagina monologen gaat het Ensler niet alleen om het gezellig en troostrijk giebelen over intieme vrouwenzaken; ze wil vrouwen emanciperen en ze leren vrede te hebben met hun stoffelijke vorm. Vaker dan in deel één overheerst het moralisme de humor.

Dan blijkt dat Ensler wel erg Amerikaans is voor Europese oren: felrealistische verhalen waarin geen gruwelijk detail ons bespaard blijft, met als uitkomst een psychologische duiding en een dreinerige preek. Als je Ensler mag geloven, hebben alle dikke vrouwen een slechte moeder en een vader met losse handjes.

Wie een theatertekst niet zo goed vindt en hem toch wil opvoeren, kan twee kanten op. Je kunt de voorstelling zo fraai mogelijk aankleden en de sterke kanten benadrukken. Of je kunt juist de slechte kanten belichten en met een knipoog duidelijk maken hoe je er zelf over denkt.

Uit de openingsscène blijkt al dat Wilhem – stevige vrouw met lage rokersstem, type Bette Midler – niet zoveel problemen heeft met haar lichaam, en dus ook niet zoveel heeft met de teksten vol zelfmedelijden van Ensler en de andere hongerende vrouwen. De oplossing is dat Wilhelm en regisseur Peter Heerschop de teksten laat voorlezen door de actrices, in een informeel keukendecor, alsof ze de voorstelling nog voorbereiden, en deze doorlopend onderbreken met eigen verhalen en dialoogjes. Dat heeft één groot nadeel: de voorstelling zakt in als Ensler wordt voorgedragen, en leeft op als Wilhem en haar gasten zelf aan het woord zijn.

Dat bleek vooral woensdag en donderdag, toen Wilhelm twee vriendinnen op bezoek had: de actrices Bodil de la Parra en Margôt Ros. Zij hebben samen al verschillende vrouwenstukken gemaakt – waaronder het soortgelijke maar veel betere Onder vrouwen – en zijn zo goed op elkaar ingespeeld dat ze rustig zo'n vrouwenavondje volpraten.

Jammer dat die monologen steeds tussendoor komen.