Sunset Boulevard

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week in Los Angeles

Yes, this is Sunset Boulevard, Los Angeles, California...

Zo begon Billy Wilder in 1950 zijn film Sunset Boulevard. Beloop een stuk van dat 42 km lange betonnen slingerlint en begrijp waarom. O ja, dit is Sunset Boulevard... Met iedere stap trekt Sunset je dichter tegen zijn borst. Iets anders bestaat niet meer.

Ik stap uit de taxi en voor ik onder mijn voeten de verzakte stoepplaten voel, zie ik de witte letters op de berghelling achter Los Angeles.

‘HOLLYWOOD’.

Tussen de gevels door blijven die bergen in beeld. Sunset Boulevard ligt hoog, aan de rand van de stad. De straten naar het centrum duiken een diepte in waar duizenden wegen en gebouwen elkaar dampend bezig houden. De Grote Stad. Hier is het aangenaam provinciaal, met smoezelige etalages familiair naast glanswinkels. Een Girls! Girls! Girls!-tent heet ‘The seventh Veil’. De bijbelse verleidster Salomé als oer-stripteaseuse, goed idee. Tweedehands klassieke auto’s glanzen in parkeerperken, de Thunderbirds rood, de Cadillacs grijs. Er is niet één speelgoedwinkel.

Hé, de poort van de ‘Sunset Gower Studios’. Achter die verschoten gouden letters kwamen vroeger de cowboyfilms vandaan. En dat bescheiden zeeblauwe theater is geen decor, het is het Hollywood Palladium. Minimal Jugendstil. Frank Sinatra heeft het geopend. Geloof ik.

We didn’t need dialogue. We had faces!

Strek de blik naar voren en omhoog: aan weerszijden van de verkeersader die Sunset ook is, verheffen zich rijen palmen op slankstammen. Ze stompen met gebalde kronen naar de hemel.

Sunset komt uit een blokkendoos, waarmee vol verve is gespeeld. Telkens kon er iets naast het vorige, en daar kon altijd weer iets nieuws naast. En de wandelaar, hij deelt de stoep met zwervers en swingers, maar kijken. Blinde nachtclubs, de ramen dichtgemetseld. Een romantisch huis overwoekerd door klimop. Een tankstation. De maïsgele wolkenkrabber van het Hyatt Hotel voor destructieve popgroepen met de neiging de tv eens uit het raam te smijten. Een verlopen drive-in motel: gelijkvloers, verzakte blinden. De filmsterrenrésidence Château Marmont – inclusief een stukje Franse natuur.

Alom wordt er gesjouwd met camera’s, Sunset is een eeuwige filmlocatie. Maar in dit stukje heerst de gitaar: gitaarwinkels van drie etages, ingelijste gitaarhelden aan elke wand, mannen met een gitaar in een achteloze linkerhand. Jimi Hendrix kriskrast uit een autoradio.

Ik passeer de ruige lieftalligheid van de terrassen van Sunset Plaza, en dan buigt Sunset Boulevard af. De auto’s rijden harder en zijn duurder. De stoep is veegschoon. De huizen zijn kapitaal en achter hoge muren alleen per glimp waar te nemen.

All right, Mr. DeMille, I’m ready for my close-up.

12 km, van Tamarind Avenue tot Hilgard Avenue. Tel. taxi: 800 300 5007 of 800521 8294.