Stemadvies

Het leek me een aardig idee om u als kiezer van dienst te zijn met een stemadvies, gebaseerd op wat de verschillende politieke partijen van plan zijn met het onderwijs. Om te bezien of deze aanpak zinvol was, keek ik eerst naar de programma’s van 2002. Toen beloofden zowel VVD als CDA kleinere scholen. Ik besefte hoe naïef het is politici te beoordelen op hun woorden. Laten we daarom kijken naar hun daden (daadkracht!), aan wat ze deden aan de drie ernstigste problemen die ons onderwijs kent.

Als eerste noem ik het lerarentekort. Dat CDA, VVD en PvdA beloven daar wat aan te gaan doen, vind ik beschamend. Alle drie droegen ze regeringsverantwoordelijkheid toen al lang duidelijk was dat dit tekort eraan zat te komen. Nu dat tekort er is, een tekort waar, zoals viel te verwachten, de minst aantrekkelijke scholen het meest onder te lijden hebben, komen ze met voorstellen. Niets doen, zelfs als de ramp onafwendbaar is, en als die zich eenmaal heeft voltrokken menen kiezers te kunnen paaien met de belofte dat probleem op te lossen. Schaamteloos.

Het tweede majeure probleem: de segregatie, de witte en zwarte scholen, het achterblijven van allochtonen, het onbenut laten van veel potentieel talent. Af en toe roepen politici iets, zoals onlangs Verdonk toen ze voorstelde ouders te dwingen hun kinderen naar bepaalde scholen te sturen. Dit soort ondoordachte olifant-in-de-porseleinkast-maatregelen roept natuurlijk alleen maar verzet op. Hoogopgeleide ouders zullen altijd wel een weg vinden om hun kind te plaatsen op een school die ze wensen. Vandaar het belang van maatregelen die maken dat ouders uit overtuiging gaan kiezen voor een school die min of meer een afspiegeling is van onze samenleving. Maar ja, dat vereist wat langer denkwerk. Om de segregatie tegen te gaan dient ook een einde te worden gemaakt aan de tweedeling vmbo aan de ene, havo/vwo aan de andere kant, een tweedeling die kansarmen kansarm houdt. Net als met het lerarentekort is ook wat de segregatie betreft de situatie de afgelopen tien, vijftien jaar alleen maar verergerd.

Ten slotte het allergrootste probleem. Dit betreft het feit dat het ministerie de zeggenschap over het hele secundair en tertiair onderwijs heeft overgedragen aan de besturen. De bedoeling van de autonomie was dat scholen daarmee meer ruimte zouden krijgen, de diversiteit zou worden bevorderd en ouders en studenten inderdaad wat te kiezen zouden krijgen. Iedereen weet dat van dit voornemen niets terecht is gekomen. Integendeel, niet de scholen hebben meer ruimte gekregen, maar de besturen. Zij schrijven de scholen meer de wet voor dan het Ministerie van Onderwijs ooit heeft gedaan. Dat ministerie loopt steeds meer aan de leiband van de besturen en hun overkoepelende organisaties. Die maken steeds meer de dienst uit, en dat wordt alleen maar erger nu politici die organen hebben ontdekt als financieel aantrekkelijk heenkomen na een vastgelopen politieke carrière. Daarmee is het onderwijs in handen gekomen van een gesloten bolwerk, een onderwijs-politiek complex van besturen, vakbonden en ambtenaren waarin vertegenwoordigers van alle gevestigde politieke partijen de dienst uitmaken.

Als u vindt dat het onderwijs weer in handen moet komen van de scholen en de docenten, dan moet u niet stemmen op partijen die belang hebben bij het voortbestaan van dit onderwijs-politiek complex. Het spijt me, beste lezer, terwijl ik altijd zo positief ben, kom ik nu dus niet verder dan een negatief advies. Sterkte woensdag.

lgm.prick@worldonline.nl