Spreiding van macht en kreeft

In Amsterdam eet Joep Habets in het stemhokje. Wordt het erwtensoep of een appelbol?

Je hoort wel eens zeggen dat de bestuurlijke vernieuwing geen succes is. Mooi dat de Amsterdamse kiezer volgende week niet meer veroordeeld is tot stemmen in een zorgcentrum of een basisschool, maar ook zijn stem mag uitbrengen in tuincentrum Osdorp of restaurant La Place bij V&D in de Kalverstraat. Zo breng je de kiezer dichter bij gastronomie.

La Place is evenwel niks voor de aanhangers van partijen met een xenofobe inslag. Het parool is hier niet ‘eigen keuken eerst’. ‘Le marché du monde’ luidt de ondertitel van het restaurant met de succesvolle versmarktformule. Er worden veel gerechten uit de wereldkeuken geserveerd, van Surinaamse gamba’s tot Siamese wokgerechten.

De andere politieke stromingen moeten hier wel goed terecht kunnen. Al is het voor Wouter Bos als vegetariër lastig. Het zal toch niet weer een laaghartige actie zijn om Wouter te sarren. Hij lijkt veroordeeld tot het, overigens welvoorziene, saladebuffet of de uitstalling van gesneden fruit, maar de pizzaoven biedt een alternatief. Er zijn drie vegetarische pizza’s. Het zijn goede pizza’s bovendien met een dunne, luchtige bodem en beschaafd belegd.

Voor Femke Halsema lijkt me een trendy wokgerecht met veel groente wel wat. Of anders de geroerbakte spinazie, aardappeltjes uit de oven en vijf gegrilde gamba’s. Het is een gerecht in de stijl van Jamie Oliver. Zowel de spinazie als de gamba’s zouden een beetje knoflook mogen hebben, of in elk geval een wat geprononceerdere smaak.

De kans bestaat dat Femke, net als veel jonge vrouwen aan de tafeltjes om mij heen, volstaat met een keuze uit het saladebuffet, een kom soep en stukje brood. Mannelijke studenten proberen hun studielening laag te houden door de avondmaaltijd te beperken tot een bord friet en een fruitshake. Mark Rutte, studentikoos als hij zich voordoet, zou zich bij hen kunnen aansluiten, maar misschien conformeert hij zich aan het deel van zijn electoraat dat liever kreeft eet. De prijs van nog geen tien euro voor een halve kreeft is bijna socialistisch te noemen. Het linkse ideaal van spreiding van macht, inkomen en kreeft dreigt werkelijkheid te worden.

Uit arbeideristische motieven zet de socialistische voorman zelf zijn zinnen wellicht op iets als erwtensoep met rookworst. Komt de meeste fabrieksworst net als hij niet uit Oss? Helaas, het laatste restje soep – worstloos – is aangebrand in de gamel. Jan Marijnissen, de meest bourgondische onder de nogal calvinistisch ogende lijsttrekkers, lijkt ook eigenlijk meer iemand van het biefstuksocialisme. De mixed grill is bij La Place de favoriete keuze van de mannen boven de 35. Het grillen gebeurt behoorlijk op schoongemaakt materiaal. De frietjes zijn goed, de portie is royaal. Het sausje is onbestemd van smaak, niet links, niet rechts.

André Rouvoet kan uit de band springen met een degelijke, warme appelbol. Hij oogt smakelijk, de appelbol, en kan de toets der kritiek ruimschoots doorstaan. Jammer dat het appelbolbuffet er onverzorgd bij ligt. De bak met vanillesaus is nagenoeg leeg en wat er nog in zit is aangekoekt.

Jan Peter Balkenende, weliswaar een erkend liefhebber van kroketten, staat voor de traditionele eetwaarden. Vlees, groente en kruimige aardappelen, waar Nederland trots op is. Dat kun je nu net niet bij La Place krijgen. Logisch, de rechtgeaarde CDA’er zit klokslag zes thuis aan tafel met het gezin te hoekstenen.