Karin Bloemen

Als Nederlandse vocalisten het repertoire van hun idool gaan zingen, is het resultaat meestal minder goed dan het bewonderde origineel. Karin Bloemen doet dat anders. Op haar dubbel-cd Bloemen zingt/sings Streisand laat ze twee keer dezelfde dertien nummers horen: op de ene cd accentloos in het oorspronkelijke Engels en op de tweede in verrassende Nederlandse vertalingen. Daarvan werden er zes, kort voor zijn dood, geschreven door Friso Wiegersma, waaronder het fameuze Send in the clowns dat hier Lach het maar weg heet – een onverwacht nieuw pareltje in Wiegersma’s toch al zo gedistingeerde oeuvre.

Bloemen hoeft in deze songs niet onder te doen voor Barbra Streisand zelf; haar stem glijdt schijnbaar moeiteloos van poezelig laag naar de ijle hoogten van haar grote voorbeeld, omspoeld door de stralende strijkers en bronzen blazers van het Metropole Orkest. In de teksten van Wiegersma blijft de Amerikaanse lyriek mooi intact, terwijl de vier vertalingen van Koen van Dijk vooral uitblinken in virtuositeit: het grappige Queen bee is De bijen-Bea geworden. Alleen de twee teksten van de dichter Onno Kosters zijn te moeizaam geformuleerd om de compacte originelen te evenaren. Dat is de zangeres en haar vertalers in de andere nummers wel gelukt.

Henk Van Gelder

Bloemen zingt/sings Streisand. Princess/Brigadoon PEG 6010