Jubelpark

Marco had niets dan lof voor Seedorf. Clarence vertrok naar Milaan met een goed gevoel. Analisten schreven dat recht was geschied. Het jubelpark Nederland.

Vóór de wedstrijd Nederland-Engeland ging het er nog theatraler aan toe. Clarence Seedorf zei dat hij de kriebels had. Kriebels op zijn dertigste? Voor een broek, een shirt en een hymne? Ook nog als je voor AC Milan speelt en nadat je in Europa alles hebt gewonnen? Was Clarence al geen ‘opa’ toen hij voor Ajax voetbalde?

Nobody Evander Sno was geroerd door de rentree van Seedorf. André Ooijer sprak van een blij weerzien. Het Oranjelegioen kreeg koude rillingen over de rug toen de middenvelder het veld betrad. De thuisblijvers zaten voor de televisie te snotteren. En op de Veluwe werden de klokken geluid, alsof de vrede was uitgebroken. Wat staat ons nog allemaal te wachten als straks, in februari, Patrick Kluivert zijn rentree maakt in het Nederlands elftal?

Het gedoe rond de terugkeer van Seedorf had vooral iets droevigs. Eerst was er het charmeoffensief in de media van de voetballer zelf. Waar bleef de gelouterde vedette die altijd zo wijs, contemplatief en eigenzinnig in het leven staat? Hij leek opeens geknecht door bedelzucht en vleierij. Het was bijna een doodsbedpraatje.

Het gedraai van Marco van Basten was al even treurig. Hij had Seedorf melaats verklaard voor het Nederlands elftal. Ook nog met de koketterie dat een bondscoach niet op interviews selecteert. Met andere woorden: media en voetbal zijn gescheiden werelden. Niet dus. Drie dagen later klaterde Van Basten vrij en vrolijk dat Seedorf van toegevoegde waarde was geweest voor de groep. Had hij dat niet eerder kunnen weten? Misschien was de middenvelder ook wel van toegevoegde waarde geweest op het WK in Portugal.

Seedorf kende de meeste jongens van het Nederlands elftal alleen van naam. Omdat het vliegtuig uit Milaan vertraging had, kwam hij in Noordwijk de eetzaal binnen toen de heren van de selectie al halverwege de lunch waren. Het moet een ongemakkelijk moment zijn geweest, voor Clarence en voor de oudgedienden van Oranje. Was er applaus? Veerden Timmer, Ooijer, Robben en Kuyt recht toen de verloren zoon langs de lange tafel ging om handen te schudden? Of werd de begroeting afgedaan met ‘hoi’? Ik vrees het laatste. Henk Timmer is niet het type dat een vreemdeling de hand schudt. Rechtstaan voor een ander? Geen denken aan. Zeker niet tijdens de lunch: Henk heeft het al zo druk met mes en vork.

Het was beslist geen blijde intrede, daar in Noordwijk. Clarence kennende, had hij dat nochtans diep in zijn hart verwacht. Wellicht had hij ook gerekend op een kleine speech. IJdele hoop natuurlijk. De nonchalance regeert, in de hogere kringen van Oranje. Ik heb Marco van Basten vaker met de handen in de broekzakken gezien dan Leo Beenhakker, Dick Advocaat en Louis van Gaal samen. Het zal wel eigentijds zijn, maar als je zo dun in gebaar zit, blijven woorden ook achter.

De productieve nederigheid van Clarence Seedorf is gênant. Niet dat ik heimwee heb naar de arrogantie van ‘de kabel’, maar je mag niet willen zien dat een Surinaamse halfgod alleen mee mag voetballen na een demonstratie van toegenomen kwetsbaarheid. Die striptease, tegen zijn eigen trots in, had Seedorf zichzelf moeten besparen. En de vernedering is nog niet voltooid. Zal de Milanees na de jaarwisseling er weer bij zijn? Met Van Persie, Van der Vaart en Sneijder in de selectie maakt hij volgens de logica van Van Basten geen kans. Al is er op de logica van de bondscoach geen peil meer te trekken. Ik zie Rafael van der Vaart nog eindigen als rechtsback.

In het overdonderende geluk van Seedorf schemerde iets van: Oranje als mystieke ervaring. De bondscoach heeft daar minder last van. De dag na de wanstaltige oefenpartij tegen Engeland stond hij alweer dansend op de golfbaan. Marco had weinig mystieke napijn. We mogen het zo stilaan een kunst noemen, die kille neutraliteit in winst of verlies. Maar of het ook een wervende kunst is, valt nog af te wachten. Ik kan mij voorstellen dat er een dag komt dat de dragende spelers van Oranje, moe van het eindeloze zwerven, zeggen: oké Marco, als het jou niet kan verdommen, ons ook niet. Clarence Seedorf zal zich dan nog steeds in opperste staat van genade in een eetzaal in Noordwijk melden. Moederziel alleen.