Campagne voeren volgens Haest en De Graaff

De politieke partijen presenteren zich van hun mooiste kant, er moeten stemmen gewonnen worden. Campagnetijd. Haest (links) en De Graaff bieden hun hulp aan en trekken het land in met de vier partijen die hun assistentie op prijs stellen. Ze slenteren mee met D66, delen rozen uit met Wouter, zijn gastvrij met André en gaan ‘On tour’ met Femke.

Femke Halsema op campagne

PvdA: in de bosbus

De transfer vindt plaats op het parkeerterrein van Van der Valk Zwolle. Wij staan in een klein gezelschap van rode harten bij de kleine Bosbus. De achterklep gaat open, Pradeep de BosBuscoördinator behangt ons met rood promotiemateriaal. Op Haest prijkt een vilten roos naast een grote button, De Graaff draagt een rode nylon jas – model jurk. Onze schouders torsen een tas vol flyers.

Zachtjes glijdt de zwarte dienstauto van Wouter naast de ronkende BosBus. Wouter duikt de bus in, wij springen erachteraan. Hij gaat zitten op zijn vier gereserveerde stoelen met tafeltje achterin. Niemand valt hem lastig, dat is de code. Tijdens deze rit hebben wij drie vijftig-plus heren tot onze beschikking. Haest en De Graaff voeren aardig serieuze gesprekken. We oefenen in het sterk en sociaal zijn, dat moeten we uitdragen vandaag. Ton de chauffeur wijst ons op de omhooggestoken middelvingers en vuisten die ons inhalen.

Voor café Atlas doemt een opgetogen Zwols welkomstcomité op. Een golf van opwinding gaat door de rode sjaals. De bosdeuren schuiven open, een luid applaus barst los. Sorry, wij komen per ongeluk als eersten de deur uit. Het wordt ons niet kwalijk genomen. Haest en De Graaff krijgen beiden een arm vol rozen en fladderen met wapperende haren als het Veronicapromotieteam aan Wouters linker- en rechterflank. „Kijk, hij is het echt.” Terwijl Wouter op de zeepkist zijn vuist maakt, overtuigen wij de omstanders met flyers, ballonnen en rozen.

De rozen zijn ons sterkste argument. Mannen nemen ze vol liefde aan om hun vrouw te verblijden. De vrouwen weten zich flink zelf te bedienen en plukken ze eigenhandig uit onze handen. In de dringende mensenmassa zien we telkens weer de stralende lach van voorlichter Sherlo. Nooit meer dan twee meter van Wouter verwijderd en altijd een oogje op ons.

Wij zijn van de partij en dat stralen we uit ook. Wij zijn sterk en sociaal. Haest wordt aangezien voor nummer 2 van de lijst. De Graaff troost een hoogbejaarde man die de roos niet kan aannemen, omdat zijn vrouw overleden is. Zij geeft hem een kop warme erwtensoep.

Wouter wordt van alle kanten aan zijn rode mouw getrokken. Blije burgers, verdrietige burgers, boze burgers, hij praat met iedereen. In de buitenste ring van de massa vangen wij klappen en complimenten op. „Blijf van onze AOW af.” „Wouter moet het worden!” Haest moet verantwoording afleggen aan een boze Turk: „Genocide!” Er zijn ook mensen die pragmatisch denken. Een lid van het CDA-promotieteam vraagt De Graaff om drie rode ballonnen voor zijn kinderen.

„Gelooft u hem zelf?” „Is hij echt?” Haest en De Graaff knikken: „Ja!” Maar wat weten we van vriendelijke Wouter. Zodra de straatactie voorbij is duikt hij achter in de bus op zijn vier stoelen. Op weg naar halte Apeldoorn peuzelt hij van zijn vegetarisch lunchpakketje, wij eten broodjes ham, mandarijntjes en een Mars. Achter hem fladdert het gordijntje dat speciaal werd opgehangen, zodat Wouter zich uit het zicht kan verkleden.

www.pvda.nl

ChristenUnie: gastvrij

In mistig Leeuwarden springen twee vrolijke partijgenoten uit de met immense Christenuniehoofden beplakte campagnebus. Warme handen en versgezette cappuccino. Binnen in de bus is het gezellig. Rondslingerende tassen en jassen, opengeslagen agenda’s en op tafel ligt de nieuwe Bijbel. Tussen mandarijnen en mueslirepen lachen dozen vol ouderwets belegde broodjes van de Amersfoortse bakker Kroonenburgh ons toe. Dit zijn die lekkere broodjes die wij altijd kregen op de verjaardag van oma. Campagneleider Henk van Rhee werkt wireless achter zijn laptop. André Rouvoet is klaar met zijn werkbezoek, de bus start, iedereen ploft neer of slingert kletsend door de bus. Er zijn geen gereserveerde zitplaatsen. Tourleidster Gerlinda deelt taaitaaipoppen uit. Wij zijn samen onderweg.

Tineke Huizinga-Heringa, nummer 3 op de lijst, reageert wel buitengewoon enthousiast op onze hulp. Zij verkeert in de veronderstelling dat een dagje hulp van Haest en De Graaff de hoofdprijs is van een quiz. Chauffeur Bart, die tot grote schrik z’n helderwitte bus wild beplakt zag, is na een week gezelligheid gaan twijfelen. Zal hij toch maar ChristenUnie stemmen?

Het campagneteam is er ten volle van overtuigd dat Haest en De Graaff het ChristenUnie-ideaal goed kunnen promoten. Er is geen gebrek aan hoop en geloof hier aan boord. Ook de peilingen wijzen omhoog. We krijgen maar één opdracht mee: draag gastvrijheid uit. Over onze jas gaan een fluorescerend ChristenUnie veiligheidsvest en een blauwe sjaal. Op de Leeuwardse Waag stuift het hele team daadkrachtig de bus uit. Wij lopen met een metersgroot hoofd van Rouvoet en plaatsen het strategisch midden in de winkelstraat. In no time wordt met vele handen een blauwe ChristenUnie tent opgezet.

André Rouvoet staat als de rust zelve in de buurt van de tent. Over zijn nette overhemd draagt hij het logo van zijn partij op een sportieve sweater. Zijn fans komen vanzelf tot hem. „Hij is mijn man”, zegt een oude dame blij. Wij mogen uit een rieten mandje Max Havelaar koffiepads, rolletjes pepermunt en papieren zakdoekjes uitdelen. „Mag ik u een eerlijk kopje koffie aanbieden?” Slim als we zijn, stoppen we de mensen direct Andre’s leesvoer voor bij de koffie toe. We voelen ons zo liefdevol opgenomen in de Unie dat een gastvrije glimlach als vanzelf ons gezicht siert. We verwennen half Leeuwarden met onze presentjes. De koffie nodigt onuitgepakt al uit tot gesprek. De Graaff hoort van een Irakees en een Turk dat ieder mens gelijk is, haar geloof of het zijne, het maakt niet uit. Op gezinszaken worden we gelukkig niet aangesproken. Een ChristenUnie-stemmer heeft het koud en vraagt Haest om zo’n warme ChristenUnie sjaal. Ze vraagt toestemming aan het campagneteam. En natuurlijk, de sjaal gaat van haar nek om die van een ander te kunnen verwarmen.

www.christenunie.nl

D66: prentjes kijken

Wij haken aan bij de ‘regiotour Utrecht’ in Woerden. In restaurant De Dukdalf nuttigt D66 rustig de laatste happen van een intieme themalunch, partijgenoten onder elkaar. Wij wachten in de kou en zien door de ruiten en op de menukaart tarbotfilet met truffelrisotto en hollandaisesaus. Het lijkt alsof er niets meer gewonnen hoeft te worden, maar plots telt elke minuut. We moeten snel achter de ratelende regiovoorzitster aan naar de parkeerplaats. Daar krijgen we uit een zilverkleurige koffertje ons campagnetenue. Een XL T-shirt met knalgroene fleecesjaal. Het flatteert niet.

We hollen en vliegen naar Alexander Pechtold, die zijn glanzende haar achterover strijkt, terwijl zijn persoonlijk voorlichtster de partijsjaal stijlvol over zijn donkerblauwe pak drapeert. Een CDA-aanhanger van Het Woerdense Gilde verzorgt een historische stadswandeling. Met vooruitgestoken borst schrijdt Alexander door het stadshart, in zijn gevolg zijn promotieteam. Haest en De Graaff haken hijgend met handen vol flyers aan. Maar er is niemand die op ons wacht. Maandagmiddag, 13.30 uur. Het Kruidvat opent net zijn deuren.

Sterk, vol vertrouwen en vrolijk, zo moeten wij flyeren. Op ons T-shirt staat: ‘Eigenlijk ben ik een D66-er.’ De flyers in onze handen dragen de boodschap: ‘Ooit stemde 30 procent op D66.’ Gelukkig hebben we een beminnelijk flyermaatje: de burgemeester van Breukelen, tevens partijvoorzitter. Volgens hem zijn wij een aaibare partij. Grote weerzin roepen we inderdaad niet op, wel meewarige lachjes. „Bestaan jullie dan nog?” Op de flyers worden verontschuldigingen gemaakt voor fouten uit het verleden. Maar we raken onze excuusbrieven aan de straatstenen niet kwijt, want Woerden is verlaten. Hoe vinden we in godsnaam die 30 procent.

De stadswandeling leidt ons vervolgens door een uitgestorven parkeergarage onder straatniveau. Haest besluit in plaats van mensen de ruitenwissers te bedelen. Alexander ziet de dikke stapel flyers in onze handen en de eerste glimp van wanhoop op onze gezichten. Hij besluit ons persoonlijk te coachen. Wij luisteren: met grote ogen moeten we de mensen aankijken, de folders fier en leesbaar in onze handen. Zo moet het beter gaan.

In het Woerdens Museum staan we te trappelen om de straat op te gaan. We gaan toch niet een halfuur prenten kijken? D66 afdeling Woerden wel. Er is zoveel werk te doen! Wij gaan de straat op, met de burgemeester achter ons aan, en winnen zowaar een stem! Een jongen kwam volgens de stemwijzer al twee keer op D66 uit, maar twijfelt nog steeds. De verschijning van Haest en De Graaff met grote ogen en fier gepresenteerde excuses geeft de doorslag. Hij belooft zelfs zijn ouders over te halen. Verder geen successen.

In de vette Audi van de regiovoorzitster scheuren we naar Utrecht. Dapper proberen we het vertrouwen in de partij uit te blijven stralen. Als we Hoog Catharijne en Vredenburg drie keer over zijn gehupst zonder opwekkende aanspraak, voelen we hoe de laatste kracht wegglipt. „Ik heb 3 jaar geleden op jullie gestemd, dat doe je natuurlijk niet nog een keer.” De Graaff staat hunkerend voor een oliebollenkraam, Haest aarzelt voor een etalage met het gedroomde paar laarzen. Het groen verdwijnt in de verte. We vinden het zielig om ze in de steek te laten, maar we hebben er de kracht niet meer voor.

www.d66.nl

GroenLinks: flirten!

We stappen op bij bushalte Amsterdam Amstelstation, komen terecht in een rood met groene mierenhoop van vrijwillige actievelingen en worden hartelijk onthaald. De ‘Femke on Tour’ bus is studentikoos gepimpt met nepbloemen, kaarsen en kussens. De huisstijlkleuren, rood en groen, zijn zelfs doorgevoerd in de nagellak. Een relikwie uit vroegere tijden en een stoel verderop een hedendaagse dreadlock, meer clichés vinden we niet. Gezelschap gemengd, merendeel 40 min en iedereen enthousiast. Arjan Ederveen gaat mee als promotiemateriaal.

Terwijl de stadsbus op aardgas optrekt richting Vrije Universiteit, vraagt tourmanager Cerian, hangend aan de buslussen, krachtig onze aandacht. Wij horen dat we bij aankomst direct actief en jong uit de bus moeten springen. Maar wat stralen we uit, dat willen Haest en De Graaff weten. „GroenLinks is mooi, ik ben mooi.” Als Femke bij bushalte Uilenstede met een groepje studenten aan haar zijde opgepikt wordt, komt ze er vrolijk bij zitten. Nu krijgen we persoonlijk advies van de vrouwelijke meester: „Flirten!” GroenLinks heeft naast de mannenjas in haar campagnecollectie een getailleerd vrouwenmodel. Enthousiast ritsen wij onze groene jasjes weer open.

Met een hippe tas vol energydrinks en flyers op schoot, doen we kracht op voor de komende actie met een beker vol versgeperste sinaasappels en bagels creamcheese. Hip, biologisch en lekker. Buschauffeur Lucas rijdt normaal op de stadsbus in Hilversum. Voor hem is dit één groot schoolreisje.

„Promotieteam naar voren!” De busdeuren schuiven open. Haest en De Graaff springen zo mooi als ze kunnen het universiteitsplein op. Podium en stand staan al klaar. Bij elkaar blijven, dat is de instructie, een promotor in z’n uppie staat te zielig. Wij zijn blij met de koerierstassen vol blikjes energydrinks, want het energiepeil van de studenten is laag. „Dat heb ik wel nodig, school is zo vermoeiend”, klaagt een studente die de collegedag nog moet beginnen. ‘Balkenende 4, ik heb er de kracht niet meer voor’, dat is de boodschap op het blikje. Over het plein zwerven zwevende kiezers in overvloed. Links, rechts, ze weten het niet.

Femke is een publiekstrekker, met het blikje aan de mond blijven de zwevende studenten hangen bij het podium. Een studente rechten heeft eigenlijk een vraag voor Donner en spuit drie jaar college aan juridische termen de lucht in. De Graaff haalt vier gearmde studentes gezondheidswetenschappen over om de stap naar Femke te wagen, met bezorgde vragen over hun toekomstig loon. Haest draagt een meisje in zwart shirtje met SP-tomaat aan die diep in haar hart fan van Femke is. Onze partijleider duikt hartstochtelijk in elk onderwerp en krast en passant als een echte rockstar handtekeningen op papier.

Haest en De Graaff blijven zij aan zij het plein bestormen met energie en studiemateriaal. Onze flyers worden gretig aangenomen en verdwijnen als serieus studiemateriaal in de tas. „Ik heb me er nog niet in kunnen verdiepen, ik heb het te druk”, zucht het om ons heen. De stemkeuze drukt op de schouders als een zwaar tentamen. Wij zullen er voor zorgen dat de studenten dit tentamen halen.

www.groenlinks.nl