Onbegrip voor de knieval

Surinamers zijn blij met de rentree van Seedorf in Oranje.

Maar ze snappen niets van de wijze waarop.

Jongeren spelen in Suriname een partijtje voetbal, op het veld tussen de palmen. Foto Catrien Ariens Suriname, april 2000 Totness in district Coronie; voetbal op veld bij palmen; eind van de middag; schemer; jongeren; sport Foto: Catrien Ariens/Hollandse Hoogte Hollandse Hoogte

Voor Surinamers was het een mooie opsteker. De afgelopen week was toch al niet de vrolijkste, met nederlagen van het nationale voetbalelftal tegen Cuba en Martinique en de uitschakeling in het toernooi om de Digicel Cup, het Caribische kampioenschap.

Op het terras van café ’t Vat, in het bloedhete hart van Paramaribo, volgen tientallen Surinamers en Nederlanders het duel Nederland-Engeland live op tv. „En, doet-ie mee?”, vraagt een passant. Het antwoord had ’s ochtends al in het dagblad De Ware Tijd gestaan: ‘Seedorf in basis’, luidde de opening van het sportkatern.

De terugkeer in Oranje van Clarence Seedorf, de stervoetballer die Suriname enkele jaren geleden een voetbalstadion schonk om iets terug te doen voor zijn vaderland, is groot nieuws in Suriname. Zijn lange absentie, veroorzaakt door Marco van Basten, was velen een doorn in het oog. Toch deed de manier waarop hij zijn plaats in de selectie heroverde veel Surinamers pijn aan de ogen. Zoals bij de Surinaamse bondscoach Kenneth Jaliens, oom van AZ-international Kew. „Ik ben blij voor Seedorf, maar ik ben niet blij over de wijze waarop hij in Oranje is gekomen. Hij is niet gekozen om zijn kwaliteiten, maar wegens de blessure van Wesley Sneijder. Daar is hij een te groot voetballer voor. Hij zou automatisch geselecteerd moeten worden.”

Niet alleen Van Basten wordt kritisch bejegend in Paramaribo. Ook Seedorfs zogenoemde charmeoffensief, waarmee hij het pad zou hebben geëffend voor zijn mars naar Noordwijk, wordt hier niet begrepen. „De meeste mensen vinden dat Seedorf te veel bij Van Basten heeft gebeden”, zegt sportjournalist Jaswant Gajadeen van het Dagblad Suriname.

Dat vindt ook Ronald Koorndijk, vice-voorzitter van de Surinaamse Voetbalbond (SVB). Hij had zich „persoonlijk niet meer aangemeld” als hij in de schoenen van Seedorf had gestaan. „Wij als Surinamers, met onze inslag, zouden die knieval voor de bondscoach nooit hebben gemaakt”, verzekert hij in de bestuurskamer van het SVB-hoofdkwartier aan de Letitia Vriesdelaan. „Om op zo’n manier beledigd te worden – hij was beter dan de hele linie, maar werd voor het WK in Duitsland genegeerd. Hij had hetzelfde moeten doen als Van Nistelrooy: zich niet meer beschikbaar stellen onder deze bondscoach. Dat is onze mentaliteit. Maar Clarence heeft een Europese mentaliteit.”

Het Nederlands voetbal is nooit ver weg in Suriname. Alle duels van Oranje worden live op televisie uitgezonden, net als elke zondagochtend (plaatselijke tijd) een wedstrijd uit de eredivisie. „In Suriname zijn erg veel fans van het Nederlandse voetbal, ongeacht hoeveel spelers van Surinaamse afkomst meedoen”, zegt Stefan Kuldipsing, sponsor van de nationale zaalvoetbalkampioen, op het terras van ’t Vat. „Tijdens het WK zag alles hier oranje. Ja, ook Surinamers dragen oranje petjes en shirtjes.”

Overigens kleurden de straten verderop geel van de Braziliaanse fans, want in Suriname heeft Oranje zware concurrentie van het voetbal van de populaire zuiderburen. Als beide landen tegelijk spelen, hangt het erom welke wedstrijd de voorkeur krijgt van de tv-kijker, zegt bondscoach Jaliens. „Dan wordt gekeken naar hoeveel spelers van Surinaamse afkomst meedoen met Nederland.”

Maar door de rentree van Seedorf wint Nederland-Engeland het bij ’t Vat van Zwitserland-Brazilië.

De laatste jaren is er volgens de Surinamers wél iets veranderd. Kluivert weg, Seedorf weg, Davids weg. „Een paar jaar geleden speelden soms zes, zeven Surinamers mee, nu veel minder”, zegt oud-journalist en sportbestuurder Will Axwijk. „Hier vraagt men zich af hoe dat komt. Is het iets persoonlijks van Van Basten?”

Bondscoach Jaliens denkt niet dat zijn collega in Zeist, zoals op straat in Paramaribo wel wordt beweerd, bewust kiest voor minder spelers van Surinaamse afkomst. „Hij wilde jongens die nog gretig zijn, die prijzen willen winnen. Anders had hij ook niet Emanuelson, Babel, Jaliens of Sno geselecteerd. Bij elke interland van Oranje bespreken we hier welke jongens van Surinaamse afkomst meedoen. Als ex-kolonie vinden we dat leuk. Ooit hadden we allemaal dezelfde nationaliteit.”

Maar de teleurstelling over de verbanning van Seedorf en Davids blijft. Jaliens: „Ja, zij maakten de mensen trots, zij gaven internationaal aan dat Suriname bestaat, net als Ruud Gullit en Frank Rijkaard deden. Door hen kwamen Italiaanse journalisten op bezoek om te zien waar al dat voetbaltalent vandaan komt. En of er nog méér bij zit.”

Seedorf is in elk geval terug. Ook de familie is er blij mee, zegt vader Johan in Suriname. „Voor Clarence en voor Nederland.” Hij ontkent dat zijn zoon een charmeoffensief zou hebben ingezet. „Dat klinkt als politiek. Clarence is een sportman die het hoogst haalbare wil bereiken.”

Seedorf heeft de terugkeer van zijn zoon van een afstand gevolgd. „Ik leef veel buiten weet u, ver van radio en televisie. Sportief is het mooi dat het deze wending heeft genomen.” Op de vraag of Oranje de afgelopen tijd, bijvoorbeeld op het WK, een type-Clarence Seedorf heeft gemist, zegt Seedorf sr. lachend: „Ik heb pas de afgelopen dagen gemerkt dat Nederland hem heeft gemist.”

Dit is het eerste deel in een serie over sport in Suriname.

Meer weten over voetbal in Suriname, kijk op: www.svb.sr of 51604 naar 7585