In doods Brugge hangt altijd mist

Tekening uit besproken boek Jérome Deleers en Yves Leclerq: Woeste Hoogten. Casterman, 48 blz, € 12,75

Jérome Deleers en Yves Leclerq: Woeste Hoogten. Casterman, 48 blz, € 12,75

Woeste Hoogten is géén literatuurverstripping van Emily Brontës klassieker Wuthering Heights, maar een ‘gedroomde biografie’, zoals de jonge tekenaar Jérome Deleers het noemt. Dat betekent dat hij samen met scenarist Leclerq een verhaal verzon rondom gebeurtenissen in het leven van Emily en haar zus Charlotte. Zij hebben korte tijd in Brussel en Brugge gewoond en Woeste Hoogten concentreert zich op die korte periode.

Als tegemoetkoming in de kosten moet Charlotte Engelse les geven. Emily ontfermt zich over een jong Duits, blind meisje, Katherine, dat de zuster is van de schilder Oskar Murmaul’t. Tussen Emily en de broer en zus ontstaat een broeierige driehoeksverhouding. Oskar is geobsedeerd door afbeeldingen van zijn zus. Hij schildert telkens hetzelfde model en probeert zo zijn onmogelijke liefde te controleren. Katherine begint een verhouding met Emily, maar dat is in die tijd misschien nog wel controversiëler.

Dat deze verhoudingen allemaal gedoemd zijn is al vanaf de eerste pagina duidelijk. De uiteindelijke zelfmoordpogingen van Katherine, wanneer Emily enige tijd vertrekt om aan haar boek te werken, wekken dan ook geen verbazing. De totstandkoming van Wuthering Heights waar zij in die periode aan werkte, is wel verrassend. Emily heeft een deel van haar manuscript aan Katherine gegeven, maar als die sterft, neemt ze het mee haar kist in. Gelukkig kan het nog uit het graf worden gered en eindigt het verhaal met een krantenjongen die roept dat er een ‘aanstootgevende roman is verschenen!’.

Woeste Hoogten is een van de merkwaardigste strips van de laatste tijd. Dat komt vooral door de unieke, gothic sfeer. Het gezelschap beweegt zich door de verlaten, historische steegjes van Brussel en Brugge waar bijna altijd mist lijkt te hangen en de zon verscholen gaat achter wolken. Het kleurenpalet dat de tekenaar gebruikt, of beter gezegd, niet gebruikt, want alles is in bruintinten, maakt het allemaal nog somberder.

Voeg daar nog de hyperrealistische tekenstijl van Deleers aan toe en je krijgt een boek dat leest als een nachtmerrie. Achterin het boek geeft hij een korte toelichting op de werkwijze, die bestaat uit een combinatie van tekenwerk en digitale trucs. De gebouwen zijn allemaal historisch correct en de personages zien er geloofwaardig uit. De combinatie van beiden is soms kunstmatig en geven je het gevoel dat je een fotoroman leest. Alsof de tekening van een personage op een achtergrond is geplakt en er niet in thuis hoort. Net zoals je in oude Hitchcock-films duidelijk kunt zien dat iets in een studio is opgenomen en later is gecombineerd met buitenopnames. Het verdachtst zijn echter de groothoekopnames van verschillende scènes. De vertekening van sommige beelden kan alleen met een lens van een camera tot stand komen, dus je vraagt je soms af of de tekenaar af en toe niet heeft gesmokkeld en een foto heeft overgetrokken.

Door al die vervreemdende, visuele bombast en het decadente verhaal is Woeste Hoogten zo onheilszwanger dat het bijna barst. Het is de vraag of deze vormgeving wel zo goed bij de schrijfster Brontë past, je zou het eerder verwachten bij een verstripping van een verhaal van J.-K. Huysmans.